Mielopatia: co to jest, przyczyny, objawy, leczenie, rokowanie

Co to jest mielopatia?

Mielopatia Jest terminem używanym do opisania jakiegokolwiek deficytu neurologicznego związanego z rdzeniem kręgowym. Jest to zwykle spowodowane uciskiem rdzenia kręgowego przez osteofit lub wyciśnięty materiał krążka. Najczęściej jest zlokalizowana w odcinku szyjnym kręgosłupa, ale może również występować w odcinku piersiowym i lędźwiowym kręgosłupa.

Istnieje wiele pierwotnych zaburzeń infekcyjnych, zapalnych, neurodegeneracyjnych, nowotworowych, idiopatycznych i żywieniowych, które prowadzą do mielopatii. Te przyczyny są znacznie rzadsze niż choroby dyskogenne, przerzuty czy urazy.

Klasyfikacja (skala) Nurika może być wykorzystana do określenia ciężkości mielopatii. Klasyfikacja opiera się na nieprawidłowościach chodu pacjenta. Ta analiza wykazała jej czułość i trafność.

Rozpoznanie mielopatii zależy od neurologicznej lokalizacji w rdzeniu kręgowym, a nie mózgu lub obwodowego układu nerwowego. Ponadto obecność lub brak znacznego bólu lub urazu oraz sposób jego wystąpienia są podstawowymi kryteriami oceny mielopatii według kategorii klinicznej.

Klinicznie istotna anatomia

Kręgosłup zaczyna się w odcinku szyjnym pod czaszką. Kontynuuje do klatki piersiowej i ostatecznie do dolnej części pleców, gdzie łączy się z kością krzyżową i miednicą. Kręgosłup szyjny składa się z 7 kręgów, kręgosłup piersiowy z 12 kręgów, a lędźwiowy z 5 kręgów.

Kanał kręgowy przebiega między ciałem a wyrostkiem kręgów. Jest to obszar w środkowej części kręgosłupa, gdzie rdzeń kręgowy schodzi w dół, a nerwy przechodzą do kończyn. Mózg i rdzeń kręgowy są zapakowane w 3 błony: oponę twardą, pajęczynówkę i pia mater. Każdy ma swoją własną strukturę i funkcję.

Chociaż rdzeń kręgowy jest dobrze chroniony, może zostać uszkodzony przez przyczyny nadtwardówkowe lub śródtwardówkowe. Tak się dzieje, jeśli chodzi o mielopatię.

Rodzaje mielopatii

Mielopatia może wystąpić w dowolnym obszarze kręgosłupa i ma inną nazwę w zależności od tego, w którym miejscu kręgosłupa się pojawia.

- Mielopatia szyjna.

Mielopatia szyi występuje w obrębie szyi i jest najczęstszą postacią choroby. Ból szyi jest jednym z objawów mielopatii szyjnej, ale nie u wszystkich pacjentów.

- Mielopatia klatki piersiowej.

Mielopatia piersiowa (klatka piersiowa) występuje w środkowej części kręgosłupa. Rdzeń kręgowy w tym obszarze jest zwykle uciskany z powodu wystania lub przepukliny krążków międzykręgowych, ostróg kostnych lub urazów kręgosłupa.

- Mielopatia lędźwiowa.

Mielopatia lędźwiowa jest rzadkim schorzeniem, ponieważ u większości ludzi rdzeń kręgowy kończy się w górnej części kręgosłupa lędźwiowego. Jeśli jednak rdzeń kręgowy jest niski lub połączony, może mieć na niego wpływ mielopatia.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Istnieje wiele czynników ryzyka, które mogą powodować lub rozwijać mielopatię:

• przepuklina dysku;
• zwyrodnienie kręgosłupa;
• zwyrodnienie i uszkodzenie stawów międzykręgowych;
• przerost żółtego więzadła;
• zwapnienie żółtego więzadła;
• ucisk z powodu masy zewnątrzoponowej (guz rdzenia);
• deformacje pourazowe;
• infekcje;
• kątowy kifoza (wrodzona, gruźlica, nerwiakowłókniakowatość i kifoza pourazowa);
• zaburzenia naczyniowe (malformacje naczyniowe, zawał rdzenia kręgowego i krwiak nadtwardówkowy);
• zaburzenia odżywiania.

Czynniki ryzyka:

1. Wiek.
2. Stopień deficytów ruchowych i sensorycznych.

Symptomy i objawy

Możliwe są następujące objawy:

• słabe mięśnie;
• zmiany napięcia mięśniowego;
• utrata czucia (tułów i nogi) i spastyczność;
• brak koordynacji;
• kłopoty z chodzeniem;
• ból pleców;
• zaburzenia oddawania moczu.

Objawy mielopatii szyjnej mogą początkowo być bardzo subtelne i dlatego mogą zostać przeoczone. Zasadniczo jest to stan bezbolesny, ponieważ nacisk na rdzeń kręgowy powoduje raczej utratę funkcji niż ból dotkniętych kończyn. Osoby z mielopatią często opisują uczucie drętwienia i niezdarności rąk. Tracą zręczność, zwłaszcza podczas wykonywania drobnych czynności, takich jak pisanie. Mogą również mieć zmniejszoną siłę chwytu i mają tendencję do upuszczania przedmiotów. Zmienione odczucie dłoni może wahać się od łagodnego drętwienia do głębszego odczucia, że ​​dłonie są całkowicie odrętwiałe, opuchnięte i funkcjonalnie bezużyteczne. Nogi mogą cierpieć w podobny sposób. Ludzie mogą opisywać uczucie drętwienia i niezdarności w nogach, tak jakby stracili kontrolę nad funkcją nóg.

Zaburzenia objawowe

Rozpoznanie mielopatii może być trudne, ponieważ objawy kliniczne są zróżnicowane i czasami podobne do objawów innych chorób. Dlatego tak ważne jest posiadanie szczegółowego wywiadu i pełnego badania fizykalnego pacjenta. W takim przypadku bardzo trudno jest stwierdzić, jakie objawy pojawiają się w wyniku mielopatii lub zaburzeń pośredniczonych.

Inne patologie, które mogą być związane z mielopatią:

• zwężenie kręgosłupa;
• przepuklina dysku;
• kręgozmyk;
• wybrzuszenie dysku.

Diagnostyka

Rozpoznanie mielopatii zależy od lokalizacji neurologicznej. Obrazowanie mielopatii ma kluczowe znaczenie.

Główna metoda:

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).

MRI może wykazać zmniejszenie średnicy rdzenia kręgowego lub nieprawidłowości w rdzeniu kręgowym i nadciśnienie w centralnym mózgu.

Inne metody:

1. Tomografia komputerowa (CT). Tomografia komputerowa wykazuje uszkodzenia kości lub więzadeł, jeśli są obecne.
2. Mielogram.
3. Prześwietlenie. Promienie rentgenowskie mogą ujawnić osteofityczne zwężenie kanału kręgowego lub zniszczenie kości.

Należy pamiętać, że obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego jest uważane za złoty standard w diagnozowaniu mielopatii. Badanie fizykalne zwykle daje objawy wydłużenia przewodu, takie jak spastyczność, hiperrefleksja i nieprawidłowe odruchy. Odruchy Hoffmanna, Babinsky'ego i klonusa są często testowanymi odruchami. Ktoś z mielopatią ma dodatni test Hoffmana i/lub Babińskiego i/lub klonusa. Powszechne jest również postępujące pogorszenie funkcji rąk i chodu. Dlatego przydatne może być zbadanie cyklu chodu pacjenta za pomocą chodu od stóp do głów i testu Romberga.

Leczenie

Leczenie mielopatii zależy od przyczyny. Jednak w niektórych przypadkach przyczyna może być nieodwracalna, więc leczenie może posunąć się tylko do złagodzenia objawów lub spowolnienia dalszego postępu choroby.

- Leczenie niechirurgiczne.

Niechirurgiczne leczenie mielopatii może obejmować fiksację, fizjoterapię i leki. Zabiegi te mogą być stosowane w łagodnej mielopatii i mają na celu złagodzenie bólu i powrót do codziennych czynności.

Leczenie zachowawcze nie łagodzi kompresji. Objawy będą postępować – zwykle stopniowo, ale w niektórych przypadkach ostro. Pewna progresja może być nieodwracalna nawet po leczeniu, dlatego ważne jest, aby zatrzymać jakąkolwiek progresję, jeśli zostanie wykryta na łagodnym etapie.

- Chirurgia.

Chirurgia dekompresji kręgosłupa jest powszechnym sposobem leczenia mielopatii, który łagodzi nacisk na rdzeń kręgowy. Chirurgia może być również zastosowana do usunięcia ostrogi kostnej lub przepukliny krążków, jeśli okaże się, że są one przyczyną mielopatii.

W przypadku zaawansowanej mielopatii spowodowanej zwężeniem, lekarz może zalecić zabieg chirurgiczny w celu powiększenia przestrzeni kanałowej rdzenia kręgowego (laminoplastyka). Jest to zabieg zachowujący ruch, co oznacza, że ​​rdzeń kręgowy pozostaje elastyczny w miejscu ucisku. Z różnych powodów niektórzy pacjenci mogą nie być kandydatami do laminoplastyki. Alternatywą jest dekompresja i fuzja, które można wykonać z przodu lub z tyłu. Podczas fuzji kręgi są połączone, aby wykluczyć ruch w dotkniętym odcinku kręgosłupa.

Minimalnie inwazyjna chirurgia kręgosłupa może przynieść ulgę przy mniejszym ryzyku powikłań i potencjalnie szybszym powrocie do zdrowia niż tradycyjne procedury chirurgii otwartej.

Podczas gdy pacjent oczekuje na operację, połączenie ćwiczeń, zmiany stylu życia, gorąca i terapia zimnem, zastrzyki lub leki doustne mogą pomóc w kontrolowaniu bólu objawy. Bardzo ważne jest przyjmowanie wszelkich leków zgodnie z zaleceniami lekarza, ponieważ wiele środków przeciwbólowych i zwiotczających mięśnie może powodować działania niepożądane, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.

Prognoza

Rokowanie choroby zależy od jej przyczyn oraz obecności uporczywego uszkodzenia struktur nerwowych. Trakcja i unieruchomienie mogą prowadzić do całkowitego wyzdrowienia, jeśli nie ma urazu rdzenia kręgowego. Całkowite wyleczenie jest możliwe w przypadku infekcji. W przypadku chorób przewlekłych, takich jak artretyzm lub osteoporoza, efekt terapii może być przejściowy lub jeśli choroba postępuje, możliwa jest trwała utrata sprawności nawet na wózku inwalidzkim.

Uraz lub ucisk rdzenia kręgowego może prowadzić do nieodwracalnych zmian w rdzeniu kręgowym, w tym utraty czucia w różnych częściach ciała, a także utraty dobrowolnych ruchów kończyn. Rehabilitacja po usunięciu guza zależy od uszkodzeń resztkowych, a jeśli jest to rak, to od powstania wtórnych ognisk wzrostu guza. Rehabilitacja po usunięciu przepukliny krążka międzykręgowego (discektomia) daje dobre rokowanie, ale tylko wtedy, gdy rdzeń kręgowy nie uległ nieodwracalnym zmianom w wyniku ucisku.

Komplikacje

Powikłania mielopatii obejmują:

• nałóg z leki przeciwzapalne;
• ciągłe naruszenie wrażliwości;
• naruszenie dobrowolnych ruchów;
• deformacje kręgosłupa;
• dysfunkcja pęcherza i jelit.