Przewody trzustkowe: budowa i lokalizacja narządu, budowa, układ, wielkość, anomalie, ekspansja

Jedną z przyczyn zaburzeń przewodu pokarmowego jest patologia układu przewodów trzustkowych. System ten jest złożoną, rozgałęzioną strukturą, która zapewnia dostarczanie soku trzustkowego do światła jelita.

Przewody trzustkowe mogą mieć wrodzone nieprawidłowości, które mogą prowadzić do dysfunkcji narządu. Ponadto często są dotknięte stanem zapalnym, urazem, guzem, patologią innych narządów układu pokarmowego. Istniejące dziś metody diagnostyczne umożliwiają ocenę wielkości, topografii trzustki i jej przewodów oraz identyfikację odchyleń od normy.

Ogólne informacje o organie

Trzustka odnosi się jednocześnie do układu hormonalnego i pokarmowego, ponieważ pełni funkcje wydzielania wewnętrznego i zewnętrznego.

Ze względu na funkcję zewnątrzwydzielniczą sok trzustkowy jest wydzielany do dwunastnicy, co jest niezbędne do przyswajania białek, tłuszczów, węglowodanów z pożywienia.

Wydzielanie wewnętrzne zapewniają komórki dokrewne znajdujące się między zrazikami gruczołu na wysepkach Langerhansa. Wytwarzają insulinę i glukagon, hormony utrzymujące równowagę glukozy we krwi.

Budowa i lokalizacja narządu

Anatomicznie narząd położony w przestrzeni zaotrzewnowej. Przed nim żołądek. Po prawej stronie ściśle przylega do zakrętu dwunastnicy. U osoby dorosłej długość narządu może osiągnąć 22 cm, a jego waga nie przekracza 80 g.

Gruczoł jest podłużny z:

• szeroka prawa sekcja - głowa;
• główną częścią jest ciało;
• wąska część - ogon.

Głowa jest oddzielona od ciała rowkiem, przez który przechodzi żyła wrotna. Główny przewód trzustkowy (GLP) tworzy się w ogonie, przechodząc przez ciało, głowę i zbierając sok trawienny z kolektorów drugiego rzędu. Kanał pomocniczy znajduje się w głowie narządu.

Struktura trzustki

Narząd ma budowę zrazikową. Głównym elementem strukturalnym części zewnątrzwydzielniczej jest acinus. Składa się z komórek wydzielniczych i przewodowych. Sekret powstały w acini zawiera:

• woda;
• elektrolity;
• kilka rodzajów amylaz (do rozkładu węglowodanów), lipazy (do asymilacji tłuszczów);
• nieaktywne formy enzymów proteolitycznych.

Formy proenzymatyczne nie wpływają destrukcyjnie na białka strukturalne gruczołu. Ich aktywacja rozpoczyna się w świetle jelita podczas interakcji z enterokinazą, związkiem obecnym w śluzie ciemieniowym. Zwieracze w ujściach kanału zapobiegają wstecznemu przepływowi treści jelitowej. Dodatkowo nabłonek przewodów trzustkowych pokryty jest warstwą mukopolisacharydów. Jednak z zapalenie trzustki mechanizmy obronne zostają zakłócone, a enzymy zaczynają rozkładać własne białka narządu.

System przewodów trzustkowych

Układ przewodów trzustkowych odpowiada za dostarczanie enzymów z groniaka do dwunastnicy. Rozpoczyna się od kanalików międzykanałowych, które łączą się w przewodach międzyzębowych i międzypłatkowych, które wpływają do głównych kolektorów trzustkowych.

Niesamowitą cechą narządu jest to, że składa się z dwóch części, które zrosły się razem w embrionalnym okresie rozwoju:

• górna (grzbietowa);
• niższy (brzuszny).

To wyjaśnia złożoność systemu kanałów.

Przez grubość narządu przechodzą duże kanały:

• szef (wirsung);
• dodatkowe (Santorini);
• przewód wyrostka haczykowatego (ten odcinek występuje u około 70% osób).

Kanały trzustkowe są zmienne. Istnieją dwa główne typy konstrukcji systemu kanałów:

• główny, który charakteryzuje się niewielką liczbą przewodów drugiego rzędu - od 15 do 32, z odległością między nimi około 0,6-1,4 cm;
• luźne, gdy odstępy między kanałami wpadającymi do GPP są znacznie mniejsze - do 2 mm, a ich liczba sięga 50.

GLP zaczyna się w ogonie i kończy pyskiem na dużej brodawce dwunastnicy (brodawka Vatera). Dodatkowy kolektor zbiera sok trzustkowy z przewodów głowy i otwiera się na małej brodawce. W większości przypadków między obydwoma kolektorami tworzą się zespolenia. Jeśli kanał pomocniczy jest obliterowany, sok trzustkowy wydzielany jest tylko przez przewód Wirsunga.

Normalne rozmiary kanałów wylotowych

Długość przewodu Wirsunga u osoby dorosłej wynosi 18-20 cm, średnica wzrasta od ogona do głowy od 1 do 3-4 mm. Wymiary kanału akcesoriów są zmienne. W niektórych przypadkach nie jest wykrywany.

Gdzie otwierają się przewody gruczołu i wątroby?

Najczęściej GLP łączy się ze wspólnym przewodem żółciowym, tworząc bańkę brodawki Vatera. Otwiera się na dużej brodawce dwunastnicy. Rzadziej oba kanały otwierają się osobno, a ich otwory znajdują się w niewielkiej odległości od siebie.

Dodatkowy przewód kończy się osobnym otworem na brodawce mniejszej dwunastnicy.

Nieprawidłowości i poszerzenie kanałów

Wśród wrodzonych anomalii przewodów gruczołu istnieje kilka opcji:

• anomalie tworzenia z całkowitym lub częściowym podziałem trzustki;
• anomalie, w których przewód Wirsunga ma kształt pętli lub spirali;
• zwężenie kanałów;
• rozwidlenie kanału w dowolnym obszarze;
• wrodzone torbiele;
• zanik dystalnej części przewodu głównego, gdy rolę drenażową pełni kanał dodatkowy.

Ponadto brak jakichkolwiek połączeń między przewodami głównym i dodatkowymi, gdy są one całkowicie odizolowane od siebie, jest uważany za nieprawidłowy.

W wyniku procesów zapalnych lub nowotworowych kanaliki mogą ulec deformacji – zwężeniu obszarów i/lub poszerzeniu (rozszerzeniu) kanalików. Po wykryciu rozszerzenia kanału przeprowadza się diagnostykę różnicową między kilkoma patologiami:

1. Przewlekłe zapalenie trzustki.
2. Rak przewodu trzustkowego.
3. Obecność kamieni zatykających przewód żółciowy wspólny.
4. Guz śluzowy brodawkowaty wewnątrzprzewodowy.

W zapaleniu trzustki jednym z głównych czynników chorobotwórczych jest przedwczesna aktywacja enzymów proteolizy. Uszkodzenie nabłonka przewodów trzustkowych prowadzi do zwłóknienia, miejscowego zwężenia. Naruszenie wypływu soku może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzprzepływowego. Wzrost nadciśnienia prowadzi do rozszerzenia i dalszego uszkodzenia struktury przewodów.

Cholangiopankreatografię rezonansu magnetycznego i cholangiopankreatografię wsteczną można wykorzystać do określenia rodzaju układu przewodów, identyfikacji nieprawidłowości i poszerzenia kanałów. Druga metoda jest najbardziej pouczająca - nie tylko pomaga w diagnozie, ale w razie potrzeby może być uzupełniona o zabieg endoskopowy. Opieka medyczna nad patologią przewodów trzustkowych polega na leczeniu schorzeń prowadzących do zmiany średnicy kanałów oraz wykonywaniu zabiegów chirurgicznych.

Czy kiedykolwiek spotkałeś się z patologiami układu przewodów trzustkowych? Zostaw komentarze do artykułu, dodaj stronę do zakładek, publikuj ponownie w sieciach społecznościowych.

Anatomia trzustki na filmie.

Literatura:

1. Architektura przewodów trzustkowych na materiale z sekcji zwłok. Setdikova G. R., Paklina O. W., Bedin W. W. Itd. 2018 rok.
2. Regularności topografii trzustki i jej struktury E.G. Starodubtsev Medycyna 2001.
3. Diagnostyka ultrasonograficzna Narządy jamy brzusznej i miednicy. Aya Kamaia, Jadeit Won-Yu-Chon 2018.