Choroby i objawy jelit. Ból w podbrzuszu

Jelito jest narządem jamy brzusznej, składającym się z dużego, małego i odbytnicy i należy jednocześnie do dwóch układów organizmu ludzkiego: układu wydalania i trawienia. Błony śluzowe ścian jelit są zasiedlone przez dużą liczbę pożytecznych bakterii biorących udział w procesach trawienia. Niestrawiony pokarm, substancje toksyczne, drobnoustroje formują się w grudkę kału i są wydalane z organizmu przez odbytnicę. W jelicie grubym i cienkim końcowe wchłanianie minerałów, soli, aminokwasów i innych korzystnych substancje, a także woda, dlatego zdrowie całego organizmu i stan układu odpornościowego zależą od pracy tego narządu osoba.

Choroby jelit mogą mieć charakter zakaźny lub pasożytniczy. Niektóre patologie (na przykład zapalenie okrężnicy) rozwijają się w wyniku mechanicznego lub chemicznego działania na ścianę jelita. Głównym objawem naruszeń w pracy narządu jest ból w podbrzuszu - pojawia się w około 90% przypadków. Inne objawy zależą od lokalizacji procesu zapalnego, jego przyczyny i innych czynników. Gastroenterolog zajmuje się leczeniem patologii jelita cienkiego. Jeśli dotyczy to okrężnicy i odbytnicy, należy skonsultować się z koloproktologiem. Jeśli w placówce medycznej nie ma wąsko wyspecjalizowanych specjalistów, leczenie zostanie przepisane przez terapeutę.

Choroba zakaźna

Infekcje jelitowe (ostre infekcje jelitowe) - grupa ostrych procesów zapalnych wpływających głównie warstwy śluzowe i podśluzowe i powstają na tle aktywnego wzrostu patogennej flory w świetle jelita. Zła higiena rąk i słaba obróbka cieplna to główne przyczyny infekcji jelitowych. produkty, w których najczęściej występują bakterie chorobotwórcze i E. coli (mięso, ryby, jajka).

Prawie wszystkie infekcje jelitowe zaczynają się od wymiotów. Zwykle jest wielokrotny, nie przynosi ulgi i zawiera kawałki niestrawionego pokarmu. Pierwszego dnia napady wymiotów można powtarzać co 1,5-2 godziny. Za najbardziej ostry okres uważa się pierwsze 4-6 godzin od momentu pierwszego wymiotów: wymioty w określonym okresie mogą występować co 15 minut. Inne objawy pojawiające się mniej więcej w tym samym czasie co wymioty to:

• gorączka z gorączką (temperatura ciała powyżej 39 °);
• skurcze jelit i ostry ból w podbrzuszu (osoba skarży się, że jej żołądek "skręca się");
• odmowa jedzenia;
• senność (całkowity czas snu może wynosić do 16-20 godzin dziennie);
• ostra biegunka zakaźna.

U dzieci bicie serca może wzrosnąć, w niektórych przypadkach dochodzi do spadku ciśnienia krwi.

Leczenie

Infekcje jelitowe mogą mieć charakter wirusowy (grypa jelitowa, infekcja enterowirusowa) lub bakteryjny. Do chorób pochodzenia bakteryjnego należą: czerwonka, gruźlica, salmonelloza, kiła. Podstawa terapii podstawowej będzie zależeć od czynnika sprawczego patologii. W przypadku zmian wirusowych przepisywane są leki przeciwwirusowe ("Arbidol», «Ergoferon"), antybiotyki będą wymagane do leczenia patologii bakteryjnych. Mogą to być leki ogólnoustrojowe ("Amosin», «Panklawa„) Lub na przykład środki działające tylko w świetle jelita”Enterofuryl».

Aby usunąć substancje toksyczne, pacjentowi przepisuje się sorbenty („Polisorb», «Smecta»). Obowiązkową pozycją w leczeniu ostrych infekcji jelitowych są środki nawadniające w postaci roztworów soli ("Regidron», «Hydrovit»). Muszą być rozcieńczone zgodnie z instrukcją i spożywane małymi łykami co 5-10 minut.

Ważny! Z objawami ciężkiego odwodnienia (brak moczu, suchość warg i jamy ustnej, patologiczna bladość skóry) do infuzji wymagana jest pilna hospitalizacja w szpitalu chorób zakaźnych terapia. Opieka szpitalna jest również wymagana dla niemowląt w pierwszym roku życia i kobiet w każdym wieku ciążowym.

Jakie choroby mogą boleć podbrzusze?

Jeśli ból jest zlokalizowany w podbrzuszu, przyczyną jest najczęściej choroba jelita grubego lub cienkiego. Objawy większości chorób z tej grupy są bardzo podobne, dlatego w celu dokładnej diagnozy pacjentowi zawsze przypisuje się kompleksowe badanie, w tym metody sprzętowe i laboratoryjne.

Zastoinowa pętla jelitowa

Jest to dość powszechna patologia jelita cienkiego, charakteryzująca się zmniejszeniem tonu jelita ślepego i stworzeniem sprzyjających warunków do rozmnażania patogennej flory. Choroba ma drugie imię - zespół ślepej pętli jelitowej. Najczęściej patologia rozwija się na tle uporczywego przekrwienia po operacji na przywrócenie ciągłości jelita po resekcji lub zaprzestaniu funkcjonowania któregoś z nich Części. W niektórych przypadkach obserwuje się niedrożność jelita cienkiego z ogólnoustrojowym uszkodzeniem przewodu pokarmowego (choroba Leśniowskiego-Crohna), gruźlicą jelit lub zapaleniem uchyłków.

Oznakami zatkanej pętli jelitowej mogą być:

• tępy lub przypominający sztylet ból w podbrzuszu;
• tłusty, błyszczący kał (pojawia się w wyniku upośledzenia wchłaniania tłuszczu);
• dyskomfort podczas wypróżnień;
• nudności i niestrawność (rzadko).

Bardzo trudno jest podejrzewać chorobę w domu, dlatego jeśli pojawią się te objawy, należy zwrócić się o pomoc lekarską.

Leczenie patologii wymaga powtórnej interwencji chirurgicznej. Powrót do zdrowia po zabiegu, z zastrzeżeniem wszystkich zaleceń lekarskich, trwa około 2-3 tygodni.

Wideo - Trzy testy na chorobę jelit

Przewlekły zastój okrężnicy

Choroba rozwija się na tle siedzącego trybu życia, złych nawyków, niewystarczającego spożycia pokarmów zawierających grube włókna roślinne. Przewlekłe zaburzenia trawienia mogą również prowadzić do zastoju okrężnicy, dlatego ważne jest, aby regularnie poddać się badaniom profilaktycznym, zwłaszcza jeśli dana osoba jest zagrożona chorobami żołądka i jelita. Zastój okrężnicy charakteryzuje się dystonią ścian jelit i spowolnieniem ruchu bolusa pokarmowego. W ciężkich przypadkach ruchliwość jelit jest całkowicie nieobecna - taki obraz kliniczny wymaga interwencji chirurgicznej (może być konieczne usunięcie stomii jelitowej).

Objawy dystonii okrężnicy obejmują:

• ból i dyskomfort w podbrzuszu (może promieniować do odbytnicy);
• bolesna potrzeba wypróżnienia;
• uwolnienie śluzu z odbytu przy braku krzesła;
• brak stolca przez kilka dni;
• ból podczas wypróżnienia;
• wzdęcia;
• zmniejszona wydajność, zmęczenie i inne objawy zatrucia.

Leczenie patologii jest zawsze złożone. Pacjent musi dostosować dietę i zwiększyć zawartość błonnika roślinnego w jadłospisie. Przy osłabieniu ścian jelit przydatna jest fizjoterapia, masaż, leczenie błotem, prysznic kontrastowy. W przypadku braku stolca przez długi czas można stosować środki przeczyszczające na bazie laktulozy ("Powodzenia», «Duphalac»). Aby przywrócić mikroflorę jelitową i normalizować procesy trawienne, wskazane jest przyjmowanie probiotyków ("Normobact», «Linex»).

Zapalenie uchyłka Meckela

Zapalenie uchyłków to zapalenie woreczkowatych wypukłości, które tworzą się w narządach o strukturze pustej lub kanalikowej. Zapalenie uchyłków jelit w 90% przypadków jest zlokalizowane w jelicie krętym i występuje na tle zapalenia uchyłka Meckela. Powstaje w wyniku niepełnego przerostu przewodu żółtkowo-jelitowego - kanału uczestniczącego w odżywianiu płodu podczas rozwoju wewnątrzmacicznego.

Aby zdiagnozować patologię, można zastosować różne metody diagnostyki sprzętowej: USG, kolonoskopia, radiografia z użyciem roztworów kontrastowych. Ogromne znaczenie ma zebranie historii medycznej, w której znajdują się skargi pacjenta. Mogą to być:

• ból w podbrzuszu, głównie po lewej stronie (jest monotonny i nie ustępuje w ciągu dnia);
• zwiększone bolesne odczucia podczas ruchu, kaszel;
• krwawe wydzieliny z odbytu (można znaleźć smugi krwi zmieszane z kałem);
• upłynnienie stolca;
• zespół gorączkowy (wysoka gorączka, gorączka, dreszcze, senność);
• ciężkie zatrucie (wymioty, nudności, odmowa jedzenia, osłabienie).

Leczenie zapalenia uchyłków w nieskomplikowanym przebiegu można przeprowadzić za pomocą leków. W tabeli przedstawiono klasyczny schemat leczenia zapalenia uchyłków u dorosłych.

Grupa leków	Jakie leki powinienem brać?	Obraz	Schemat leczenia
Leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn drugiej generacji	„Mefoksyna”	Mefoksyna	Wstrzykuje się go do żyły metodą strumieniową 3-4 razy dziennie przez 7-10 dni. Pojedyncza dawka to 2 g. Począwszy od dziesiątego dnia leczenia, lek zmienia się na środki przeciwdrobnoustrojowe o szerokim spektrum działania, na przykład „Metronidazol” (1 tabletka 2 razy dziennie przez 10 dni)
Środek przeciwskurczowy na bazie drotaweryny do eliminacji skurczów i łagodzenia bólu	"Spazmol" „Spazmonet”	Spazmonet	Drotaverine 20-40 mg 3-4 razy dziennie przed posiłkami. Czas przyjęcia - od 3 do 7 dni
Blokery histaminy (niezbędne do wyeliminowania obrzęku ścian jelit)	Loratadin Klarytyna „Suprastyna”	Klarytyna	1 tabletka dziennie przez 10 dni
Leki przeczyszczające	„Normaza” „Dufalak” „Laktuloza”	Duphalac	15-45 ml dziennie, a następnie zmniejszenie dawki do 10-15 ml i całkowite wycofanie leku

Ważny! W przypadku braku efektu leczenia farmakologicznego pacjent jest wskazany do leczenia chirurgicznego. W przypadku wystąpienia oznak perforacji lub pęknięcia uchyłka operację wykonuje się w trybie nagłym bez wcześniejszej diagnozy.

Zapalenie dwunastnicy

Jest to ostry lub przewlekły proces zapalny w dwunastnicy, często związany z zapaleniem żołądka lub innych części jelita. Symptomatologia choroby różni się w zależności od postaci patologii, dlatego osoby predysponowane do patologii zapalnych jelit muszą umieć odróżnić ostre i przewlekłe zapalenie dwunastnicy.

Oznaki zapalenia dwunastnicy

Objawy	Obraz	Ostra forma	Postać przewlekła
Ból brzucha		Ból w okolicy nadbrzusza, nasilany palpacją z możliwym napięciem ścian brzucha (słaba diagnostyka, która może wskazywać na ropną postać zapalenia)	Ciągły tępy ból w nadbrzuszu, któremu towarzyszy uczucie ucisku, ciężkości i wzdęcia
Temperatura ciała		Wzrasta do 38 ° i więcej	Nie rośnie
Nudności i wymioty		Wyraźne wymioty mogą się powtarzać, ale najczęściej łagodne	Może wystąpić po jedzeniu

Przy każdej postaci zapalenia dwunastnicy pacjent ma ciągłe osłabienie, senność, bóle głowy. Apetyt jest zaburzony, na tle którego pacjent może schudnąć.

Leczenie choroby w ostrym okresie obejmuje terapię żywieniową (tabela nr 1a z późniejszym przejściem do tabeli nr 1b) i korektę leku. Aby znormalizować kwasowość środowiska żołądkowego i jelitowego, pokazano leki zobojętniające ("Maalox», «Rennie"), W przypadku silnego bólu konieczne jest zastosowanie środków rozluźniających mięśnie gładkie ("Bez shpa», «Papaweryna»).

Ważny! Pacjenci z przewlekłymi postaciami zapalenia dwunastnicy wymagają leczenia szpitalnego, którego celem jest zapobieganie powtarzającym się nawrotom. Planowe badanie kliniczne powinno być przeprowadzane raz w roku.

Choroby nowotworowe jelit

Jest to grupa patologii, które bardzo rzadko można zdiagnozować na wczesnym etapie, ponieważ są praktycznie bezobjawowe. Niektóre choroby nowotworowe mogą mieć bardzo ciężki przebieg (np. rak jelita grubego), dlatego konieczne jest poznanie wszystkich objawów, które mogą wskazywać na obecność guzów w jelitach.

Polipowatość

Polipy są łagodnymi formacjami błon śluzowych jelit, których ryzyko złośliwości (przekształcenia w raka) wynosi mniej niż 3,2%. W większości przypadków polipy w żaden sposób nie przeszkadzają osobie, ale nie oznacza to, że nie trzeba ich leczyć. Wiele polipów, a także formacje, które „siedzą” na skręconej nodze, mogą powodować obfite krwawienie, dlatego podczas diagnozowania polipów lepiej je natychmiast usunąć.

Samo rozpoznanie patologii jest prawie niemożliwe, ponieważ choroba nie ma wyraźnych objawów. Następujące objawy powinny ostrzec osobę:

• krople krwi w toalecie, na bieliźnie lub papierze toaletowym po wypróżnieniu;
• dyskomfort, skurcze podczas wypróżnień;
• swędzenie w odbycie, niezwiązane z infekcjami pasożytniczymi;
• niestabilność stolca.

Usuwanie formacji odbywa się podczas diagnostycznej endoskopii jelita. Okres rekonwalescencji jest krótki - nie więcej niż 10-14 dni. W tym czasie pacjent musi przestrzegać diety oszczędzającej i przyjmować leki, aby rozluźnić stolec, aby uniknąć urazu miejsca resekcji z suchym kałem.

Rak jelita grubego

Jest to jedna z najniebezpieczniejszych chorób onkologicznych, której przeżywalność nie przekracza 4-10% ogólnej liczby pacjentów. Nawet po udanym leczeniu chirurgicznym, chemioterapii i radioterapii szanse na przeżycie ponad 18 miesięcy są bardzo małe, dlatego leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej.

Terminowe rozpoznanie raka jelita komplikuje brak charakterystycznych objawów, zwłaszcza jeśli pacjent cierpi na jakąkolwiek przewlekłą chorobę jelita cienkiego lub grubego. Wiele oznak złośliwego guza jelitowego jest postrzeganych przez specjalistów i pacjentów jako objawy zaburzenia trawienia, dlatego niezbędną diagnostykę przeprowadza się z reguły później gradacja.

Objawy, które mogą być objawami raka jelita, obejmują:

• długotrwałe zaparcia na tle zróżnicowanej i zbilansowanej diety;
• przewlekła biegunka o nieokreślonej etiologii;
• ból w podbrzuszu, niezwiązany z przyjmowaniem pokarmu;
• wzdęcia, wzdęcia, ociężałość w nadbrzuszu po jedzeniu (nawet przy małych porcjach);
• plamienie (może być niewyraźnym objawem u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub hemoroidami);
• fałszywa chęć wypróżnienia;
• uczucie ciała obcego w jelicie.

Każdy z wymienionych objawów jest powodem poddania się kompleksowemu badaniu przewodu żołądkowo-jelitowego pod kątem formacji nowotworowych. Dodatkowymi objawami raka mogą być brak apetytu, utrata masy ciała i zmęczenie. Podstawowa temperatura u pacjentów z tym typem nowotworu jest zawsze podwyższona.

Leczenie raka jelita grubego obejmuje chirurgiczną resekcję części jelita, a następnie naświetlanie i podawanie dużych dawek leków, które zabijają komórki nowotworowe. W większości przypadków pacjenci wymagają również leczenia lekami hormonalnymi. Aby usunąć kał, na powierzchnię brzucha usuwa się stomię - przetokowy otwór, przez który nieuformowane masy kałowe są usuwane na zewnątrz. Do stomii przymocowany jest szczelny worek kolostomijny ze specjalną wkładką dezodoryzującą.

Konsystencja stolca w tym przypadku jest prawie zawsze wodnista lub pastowata. Aby zapobiec powikłaniom i ułatwić proces defekacji, pacjent musi przestrzegać specjalnej diety, składającej się w połowie z naczyń płynnych i półpłynnych.

Choroby jelit to bardzo szeroka grupa patologii o charakterystycznych objawach. Samodzielne postawienie diagnozy w domu jest prawie niemożliwe, więc jeśli pojawią się jakiekolwiek znaki ostrzegawcze, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.