Diagnostyka astmy oskrzelowej: podstawowe metody

Przeprowadza się diagnostykę astmy oskrzelowej, koncentrując się na pełnym kompleksowym badaniu ciała pacjenta. Uzyskanie pozytywnych wyników leczenia zależy od prawidłowej diagnozy.

Protokoły (normy) ustalania zachorowalności, a także dalszego leczenia populacji dorosłych i dzieci wziąć pod uwagę różne metody: badanie kliniczne, zebranie wywiadu, identyfikacja objawów, laboratorium diagnostyka.

Po podjęciu niezbędnych działań dla każdego pacjenta wybierany jest indywidualny schemat leczenia, który pomaga zmniejszyć częstość występowania i złagodzić stan pacjenta. Diagnostyka różnicowa astmy oskrzelowej uwzględnia wszystkie aspekty (analizy, objawy, wywiad, badanie alergologiczne i czynność układu oddechowego).

Metody badań diagnostycznych

Nowoczesna diagnostyka w rozwoju astmy oskrzelowej jest ważnym zadaniem lekarza, ponieważ odpowiednia leczenie jest w stanie zapewnić całkowitą kontrolę nad chorobą z całkowitą neutralizacją objawów u dzieci oraz dorośli ludzie. W tym celu ocenia się wszystkie kryteria astmy z wyłączeniem POChP i wstępnej diagnozy.

Protokoły diagnostyczne przeprowadzane są w kilku etapach:

Znalezienie anamnezy

Astma oskrzelowa, w zależności od stopnia zachorowalności, określana jest najczęściej w dzieciństwie i wieku młodzieńczym. Z reguły istnieje genetyczna predyspozycja do rozwoju chorób astmatycznych. Ponadto jego rozwój jest możliwy na tle POChP.

Atak oskrzeli często wiąże się z wpływem pewnych czynników, wywołujących charakterystyczne objawy (duszność, kaszel, świszczący oddech, osłabienie itp.). Atak może pojawić się nagle. Można go zatrzymać za pomocą wziewnych leków rozszerzających oskrzela. Jeśli po zastosowaniu inhalatora napad utrzymuje się, konieczne są dalsze protokoły diagnostyczne, a także wykluczenie POChP.

Oględziny

W początkowej fazie choroby profesjonalna diagnostyka nie jest w stanie określić żadnych konkretnych protokołów w określaniu astmy oskrzelowej, z wyjątkiem wykluczenia POChP. Podczas przedłużającego się ataku może wystąpić objaw „beczkowatej klatki piersiowej”, co wiąże się z trudnościami z wydechem. W rezultacie możliwy jest stopniowy rozwój rozedmy, której kryteria i protokoły zależą od nasilenia objawów i stadium zachorowalności. Dalsze leczenie może zależeć od wyników oględzin.

Osłuchiwanie i perkusja

Ważnym sposobem profesjonalnej diagnozy jest perkusja (perkusja) i osłuchiwanie (słuchanie) płuc. W miarę postępu ataku w płucach można usłyszeć świszczący oddech i świszczący oddech. Perkusja jest skuteczna w przypadku długotrwałej choroby i rozedmy płuc.

Laboratoryjne metody diagnostyczne

Diagnostyka laboratoryjna obejmuje wyznaczenie różnego rodzaju analiz, w tym:

• biochemiczne badanie krwi – określa liczbę eozynofili, które są markerami procesu alergicznego. Ponadto ta analiza, w połączeniu z testem alergicznym, pozwala zidentyfikować konkretny alergen, na który organizm reaguje najostrzej;
• ogólne badanie krwi - pozwala zidentyfikować procesy zapalne, POChP i zatrucie w ciele pacjenta. Pobieranie krwi odbywa się na pusty żołądek;
• ogólna analiza plwociny - identyfikuje charakterystyczne markery astmatyczne z charakterystycznymi spiralami Kurshmana i kryształami Charcota-Leiden. W tym przypadku określa się lepką i gęstą plwocinę, która może złuszczać się w dwóch warstwach. Badanie mikroskopowe określa eozynofile;
• analiza kału - pomaga zidentyfikować inwazje pasożytnicze, które często wywołują rozwój astmy oskrzelowej. Na przykład glisty, wraz z ich cyklicznym rozwojem, są w stanie przeniknąć do układu płucnego, powodując ogólne zatrucie organizmu, osłabienie układu odpornościowego i zwiększoną alergię pacjenta;
• test alergiczny (w tym skaryfikacja) - kryteria testu alergicznego umożliwiają wyjaśnienie obecności we krwi czynnika wyzwalającego, który powoduje łańcuch reakcji we krwi, prowadzący do skurczu oskrzeli. Jeśli odpowiedź jest pozytywna, można zaobserwować miejscowe objawy zapalenia (swędzenie, przekrwienie, obrzęk itp.).

Astma jest najtrudniejsza do zdiagnozowania, gdy masz obturacyjne zapalenie oskrzeli (COB). Proces ten objawia się przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP).

Przeprowadzanie diagnostyki instrumentalnej

Protokoły wykonywania tego typu diagnozy służą jako wskaźniki do ostatecznej diagnozy.

RTG

Profesjonalne zdjęcie rentgenowskie jest w stanie ujawnić zwiększoną przewiewność tkanki płucnej (rozedma) i zwiększony obraz płucny z powodu aktywnego przepływu krwi do tkanki płucnej. Należy jednak pamiętać, że czasami nawet prześwietlenie nie może ujawnić zmian. Dlatego ogólnie przyjmuje się, że metody radiograficzne są głęboko niespecyficzne.

Spirometria

Ta metoda służy do określania FVD (funkcji zewnętrznej aktywności oddechowej) i jest dość skuteczna. Profesjonalna spirometria jest w stanie określić szereg głównych wskaźników aktywności oddechowej.

Diagnoza spirometrii wygląda następująco:

• pacjent jest proszony o oddychanie przez specjalne urządzenie (spirometr), które jest czułe i rejestruje wszystkie zmiany w oddychaniu;

• analiza badania jest porównywana (przez lekarza lub pacjenta) z zalecanymi parametrami FVD;
• na podstawie profesjonalnej charakterystyki porównawczej oddychania zewnętrznego lekarz ustala wstępną diagnozę (dla 100% pewności diagnozy sama spirometria nie wystarczy);
• jeśli pacjent ma zaburzenia obturacyjne oskrzeli (z wyjątkiem POChP), może to wskazywać na przejaw astmy oskrzelowej.

Ponadto dane spirometryczne mogą określić nasilenie ataku astmatycznego i skuteczność leczenia w przypadku jego zastosowania.

Przepływomierz szczytowy

Ta metoda diagnostyczna odnosi się do innowacji w monitorowaniu i określaniu rozwoju astmy oskrzelowej u dorosłego pacjenta. Protokół monitoringu z udziałem przepływomierza szczytowego ma następujące zalety:

• pozwala określić odwracalność niedrożności oskrzeli;
• umiejętność oceny ciężkości przebiegu choroby;
• protokoły pikflometrii pozwalają przewidzieć okres, w którym występuje atak astmy, w zależności od stopnia zachorowalności;
• umiejętność rozpoznawania astmy zawodowej;
• monitorowanie skuteczności leczenia.

Pomiary przepływu szczytowego należy wykonywać codziennie. Pozwala to na uzyskanie dokładniejszych wyników diagnostycznych.

Pneumotachografia

Dzięki tej metodzie profesjonalnej diagnostyki szczytowa głośność i maksymalna prędkość kosmiczna na różnych poziomach, biorąc pod uwagę procent FVC (wymuszona pojemność życiowa) płuca). Maksymalna prędkość jest mierzona przy 75%, 50% i 25%.

Protokoły określania astmy zawodowej stanowią największe wyzwanie, ponieważ niektóre substancje chemiczne unoszące się w powietrzu mogą wywołać atak. Aby potwierdzić astmę zawodową, konieczne jest wyjaśnienie wywiadu dorosłego pacjenta, a także analiza wskaźników zewnętrznej czynności oddechowej. Ponadto konieczne jest terminowe zdanie testów (plwocina, mocz, krew itp.) I przeprowadzenie niezbędnego leczenia.

Określenie stanu alergicznego

Równolegle ze wskaźnikami oddychania zewnętrznego i w zależności od nasilenia objawów przeprowadza się testy punktowe (wstrzykiwanie) i test skaryfikacji w celu określenia etiologii alergicznej. Należy jednak pamiętać, że obraz kliniczny takich badań w niektórych przypadkach może dawać odpowiedź fałszywie dodatnią lub fałszywie ujemną. Dlatego zaleca się wykonanie badania krwi na obecność swoistych przeciwciał w surowicy. W profesjonalnej diagnostyce szczególnie ważne jest wyjaśnienie stanu alergicznego u dzieci.

Diagnoza choroby w dzieciństwie

Rozpoznanie astmy oskrzelowej u dzieci często wiąże się z dużymi trudnościami. Wynika to przede wszystkim z symptomatologii choroby u dzieci, która jest podobna do wielu innych chorób wieku dziecięcego. Dlatego wiele zależy od poznania historii ze skłonnością do chorób alergicznych. Przede wszystkim należy polegać na powtórzeniu nocnego ataku astmy oskrzelowej, co potwierdza rozwój choroby.

Ponadto protokoły diagnostyczne przewidują FVD (funkcjonalne badanie oddychania zewnętrznego) z lekami rozszerzającymi oskrzela w celu przepisania odpowiedniej taktyki leczenia. To całkiem naturalne, że konieczne jest zdanie badań plwociny, krwi i kału, a także wykonanie badania spirometrycznego i badania alergologicznego.

Diagnoza choroby w starszym wieku

Należy zauważyć, że u osób starszych trudno jest zdiagnozować atak astmy. Wynika to przede wszystkim z obfitości chorób przewlekłych, które towarzyszą astmie oskrzelowej, „wymazując” jej obraz. W takim przypadku wymagane jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu, badania plwociny i krwi oraz określonych badań mających na celu wykluczenie chorób wtórnych. Przede wszystkim przeprowadza się diagnostykę astmy sercowej, rozpoznanie choroby wieńcowej, której towarzyszą objawy niewydolności lewej komory.

Ponadto zaleca się przeprowadzenie funkcjonalnych metod wykrywania astmy oskrzelowej, w tym EKG, radiografii, pikflometrii (w ciągu 2 tygodni). Dopiero po zakończeniu wszystkich czynności diagnostycznych zaleca się leczenie objawowe astmy oskrzelowej.