Inhalacja z nebulizatorem na astmę oskrzelową

Nebulizator to urządzenie, które przenosi ciecz w chmurę aerozolu. Astma oskrzelowa jest jednym z najczęstszych wskazań dla tego urządzenia.

Aby inhalacja za pomocą nebulizatora na astmę oskrzelową przyniosła maksymalne korzyści, należy ją odpowiednio dobrać i umieć korzystać z takiego urządzenia.

Urządzenie i użycie nebulizatora

Nebulizator składa się z działającej części (zwykle kompresora), która przekształca roztwór leczniczy w aerozol. Od kompresora wystaje rurka powietrzna, która kończy się komorą nebulizatora. Posiada specjalny zbiornik na leki. Do komory nebulizatora dołączony jest ustnik lub maska. Zastosowanie takiego urządzenia pozwala na dostarczanie substancji aktywnych bezpośrednio do oskrzeli. To leczenie miejscowe ma kilka ważnych zalet:

• osiągnięcie pożądanego efektu po krótkim czasie;
• zdolność do znacznego zmniejszenia dawki leków ogólnoustrojowych lub odmowy ich stosowania;
• brak lub zmniejszenie skutków ubocznych.

Podczas korzystania z tego urządzenia musisz przestrzegać kilku prostych zasad. Jednym z nich jest dokładne wypłukanie i wysuszenie zbiornika roztworu, rurki, ustnika lub końcówki po zabiegu. Po inhalacji kortykosteroidów konieczne jest umycie i wypłukanie jamy ustnej.

Odmiany nebulizatorów

Nebulizator kompresyjny lub strumieniowy jest najbardziej powszechnym i niedrogim urządzeniem. W nim przemiana roztworu leczniczego w drobno zdyspergowany aerozol następuje dzięki działaniu kompresora, który generuje silny strumień powietrza. Urządzenia tego typu mają następujące zalety:

• łatwość użycia;
• możliwość rozpylania dowolnych roztworów leczniczych przy zachowaniu ich struktury;
• obecność ekonomizera, który zapewnia dostarczanie aerozolu tylko w momencie inhalacji;
• niska cena.

Elektroniczny nebulizator siatkowy tworzy chmurę aerozolu, dostarczając roztwór do wibrującej membrany. Oprócz zalet związanych z nebulizatorem strumieniowym, urządzenie to charakteryzuje się kompaktowością i prawie bezgłośną pracą. Jednak wysoki koszt takiego urządzenia jest dla wielu dużą wadą.

Nebulizator ultradźwiękowy posiada generator ultradźwięków. Oddziałując na roztwór leku, fala ultradźwiękowa tworzy aerozol. Podobnie jak elektroniczne urządzenie siatkowe, jest mały i bardzo cichy. Koszt nebulizatora ultradźwiękowego jest całkiem do zaakceptowania, ale dużą wadą tego urządzenia jest jego ograniczona ilość lista rozpylanych środków ze względu na zdolność ultradźwięków do zakłócania struktury niektórych postaci dawkowania i dużych molekuły.

Jak wybrać nebulizator?

Osoby chcące wykonać inhalację z astmą oskrzelową za pomocą tego urządzenia, wysoce wskazane jest skonsultowanie się z lekarzem. Zaleca się wybór nebulizatora w zależności od charakterystyki przebiegu choroby i przepisanych leków. Przed zakupem należy zwrócić uwagę na następujące cechy:

• wielkość wytworzonych cząstek;
• „Kompatybilność” z różnymi lekami;
• ekwipunek;
• możliwość samodzielnej pracy.

Pierwszą rzeczą do rozważenia jest wielkość cząstek, które tworzy instrument. Dotyczy to zwłaszcza nebulizatorów ultradźwiękowych, ponieważ często nie mają one funkcji regulacji wielkości rozpylanych cząstek.

Do leczenia astmy oskrzelowej odpowiednie jest urządzenie wytwarzające cząstki aerozolu o wielkości od 2 do 5 mikronów. Z łatwością przechodzą do górnych dróg oddechowych, osadzając się w narządach docelowych - oskrzelach średniego i małego kalibru. Większe cząstki pozostaną w części ustnej gardła, krtani i tchawicy, podczas gdy mniejsze ominą oskrzela i pozostaną w pęcherzykach płucnych. Wiele nebulizatorów pokazuje procent wytworzonych cząstek aerozolu. Osobom z astmą zaleca się preferowanie modeli generujących największą liczbę cząstek o średnicy 2-5 mikronów (optymalnie 3 mikrony).

Większości osób z astmą przepisuje się miejscowe leki kortykosteroidowe Pulmicort lub Budesonide. Inhalatory ultradźwiękowe nie nadają się do tych zawiesin. Warto zauważyć, że u niektórych pacjentów przebieg astmy pogarsza obecność infekcji. W takich przypadkach lekarz może przepisać specjalny roztwór antybiotyku do inhalacji. Nie można do nich używać urządzenia ultradźwiękowego.

Ponadto przy wyborze należy zwrócić uwagę na wyposażenie urządzenia. Jeśli jest zakupiony dla dziecka, musi być dostępna maska ​​​​oddechowa. W przeciwnym razie większość aerozolu zostanie rozpylona w środowisku. W ciężkich przypadkach inhalacja może być wymagana w dowolnym czasie i miejscu, dlatego warto preferować urządzenie przenośne, które działa autonomicznie.

Preparaty do inhalacji z nebulizatorem

Za pomocą tego urządzenia można prowadzić zarówno opiekę w nagłych wypadkach w rozwoju ataku, jak i podstawowa terapia, która pomaga kontrolować chorobę i uniknąć silnego skurczu oskrzeli w dalej. Leki pierwszej pomocy, które eliminują skurcz oskrzeli, obejmują następujące roztwory do inhalacji:

• salbutamol (Mgławica Ventolin, Salbutamol-nativ, Salgim);
• fenoterol („Berotek”);
• bromek ipratropium (Atrovent);
• połączony lek rozszerzający oskrzela "Berodual".

Jako terapię wspomagającą w przypadku inhalacji przez nebulizator przepisywane są miejscowe środki kortykosteroidowe:

• „Rodzimy budesonidu” („Pulmicort”);
• Beklazon;
• „Kromoheksal”.

W niektórych przypadkach lekarze przepisują inhalację astmatykom za pomocą środków rozrzedzających flegmę. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ obecność dużej ilości flegmy w oskrzelach może powodować skurcz i rozwój ataku. Aby ułatwić wydalanie plwociny, do inhalacji można użyć roztworu soli fizjologicznej chlorku sodu. Należy pamiętać, że najpierw należy wdychać leki rozszerzające oskrzela, a następnie kortykosteroidy i leki mukolityczne.

Dobór leków i ustalanie ich dawkowania odbywa się indywidualnie, w zależności od wieku, przebiegu i rodzaju astmy oskrzelowej. Ważną rolę odgrywa stosowanie innych leków, np. stosowanie kortykosteroidów ogólnoustrojowych prowadzi do wyboru minimalnej dawki leków hormonalnych stosowanych miejscowo.

Jakich produktów nie można używać z nebulizatorem?

Nie wszystkie leki nadają się do inhalacji przez nebulizator. Nieodpowiednie rozwiązanie może w najlepszym wypadku doprowadzić do uszkodzenia urządzenia, a w najgorszym – do pogorszenia stanu, aż do śmierci włącznie. Do inhalacji przez nebulizator nie należy używać następujących produktów.

1. Roztwór z otwartej ampułki, który był przechowywany przez ponad 24 godziny, wyrządzi więcej szkody niż pożytku, ponieważ już zdążyły się do niego dostać patogenne mikroorganizmy. Zaleca się zamknięcie ampułki z roztworem podczas przechowywania wacikiem nasączonym alkoholem.
2. Przegotowana lub destylowana woda (nie nadaje się również do rozcieńczania roztworów leczniczych), dostanie się do oskrzeli, może spowodować silny obrzęk błony śluzowej i wywołać rozwój ataku.

1. Woda mineralna może również powodować rozwój obrzęków, ponadto prawdziwy skład butelkowanej wody mineralnej od pozbawionych skrupułów producentów może być dość nieoczekiwany.
2. Roztwór z sodą „osusza” drogi oddechowe, a jeśli nie jest wystarczająco skoncentrowany, spowoduje rozwój obrzęku oskrzeli. Nie zaleca się wykonywania inhalacji sodą bez zgody lekarza. Ponadto takie rozwiązanie nie jest zalecane do stosowania z niektórymi modelami nebulizatorów.
3. Odwary i napary ziołowe zawierają duże cząstki. Ponadto, dostanie się do oskrzeli, takie rozwiązanie z dużym prawdopodobieństwem spowoduje silną reakcję alergiczną u astmatyka.
4. Nie zaleca się wdychania zawiesin z olejkami eterycznymi do środkowych dróg oddechowych. W oskrzelach tworzą film, który zamyka światło, utrudnia oddychanie i usuwanie flegmy.
5. Roztwór kortykosteroidów przeznaczony do stosowania ogólnoustrojowego wywołuje te same skutki uboczne przy inhalacji. Wskazane jest zastąpienie go miejscowymi kortykosteroidami, które rzadziej wywołują rozwój niepożądanych reakcji.
6. Nie ma sensu wdychać roztworu aminofiliny lub magnezji, ponieważ w oskrzelach nie ma receptorów, które mogłyby kontaktować się z substancjami czynnymi tych leków.

Dzięki nebulizatorowi wiele osób z astmą oskrzelową wraca do normalnego życia. Nie należy jednak eksperymentować z tym urządzeniem, należy używać wyłącznie specjalnie zaprojektowanych roztworów do inhalacji.