Astma nerwowa: objawy, leczenie

Astma na podłożu nerwowym charakteryzuje się występowaniem ataków astmy na tle silnych doświadczeń nerwowych, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Wiele osób interesuje się tym, czy astma oskrzelowa może wystąpić nerwowo, a jeśli jest to możliwe, to jakie powinno być leczenie tej choroby.

Astma i stres nerwowy

Astma oskrzelowa nie jest chorobą neurologiczną, nie może rozwinąć się nawet z regularnego stresu emocjonalnego. Jego występowanie opiera się na przewlekłym zapaleniu oskrzeli, spowodowanym naruszeniem układu odpornościowego. Jednak w astmie endogennej stres nerwowy staje się jednym z czynników, które mogą wywołać atak uduszenia wraz z wysiłkiem fizycznym, wdychaniem zimnego powietrza lub przeziębieniami choroby. Doświadczanie silnych emocji prowadzi do uwolnienia histaminy, mediatora stanu zapalnego. Jednym z jego skutków jest skurcz mięśni gładkich oskrzeli, któremu towarzyszy uczucie duszności i suchy kaszel.

Istnieje wiele innych stanów, w których napięcie w układzie nerwowym powoduje atak uduszenia. Ponieważ objawy takich chorób są podobne do objawów astmy oskrzelowej, często są one mylone. Takie choroby obejmują:

• ostra niewydolność serca;
• dystonia wegetatywna;
• atak paniki.

Stres emocjonalny prowadzi do pogorszenia funkcjonowania serca, dlatego w płucach dochodzi do zastoju krwi. W wyniku takiego przekrwienia pojawia się duszność i kaszel.

Astmę można pomylić z atakami astmy z dystonią wegetatywną. Wstrząsy nerwowe prowadzą do zwiększonego ślinienia się i pocenia, zaczerwienienia skóry twarzy, zwiększonej motoryki jelit, nudności, drżenia i trudności w oddychaniu. Poza sytuacjami stresowymi osoby z dystonią wegetatywno-naczyniową często boją się podejmować decyzje, doświadczają nieuzasadnionego niepokoju, płaczą i są wycofane.

Objawy astmy nerwowej

Z reguły astma psychogenna najpierw daje o sobie znać, gdy osoba doświadcza silnego szoku nerwowego. W przyszłości każda stresująca sytuacja może powodować duszność, a trudności pojawiają się właśnie w momencie wydechu. Ponadto inne objawy są charakterystyczne dla astmy oskrzelowej:

• skąpa, lepka, czysta plwocina;
• suchy, obsesyjny kaszel;
• świszczący oddech;
• obecność spiral Kurshmana i kryształów Charcota-Leiden w plwocinie.

W przypadku astmy sercowej pojawiają się trudności podczas wdychania, pojawia się pienista plwocina, oddychanie staje się bulgotaniem. Obecność obrzęku, wysokie ciśnienie krwi, uczucie kołatania serca również wskazuje na naruszenie pracy serca. Jeśli atak rozwija się z dystonią wegetatywną lub atakami paniki, kaszel i flegma są nieobecne. Warto zauważyć, że w takich przypadkach nie dochodzi do zmian w płucach i sercu.

Leczenie astmy psychogennej

Jeśli ataki astmy występują w chwilach stresu nerwowego, konieczna jest konsultacja psychoterapeuty. Labilność emocjonalną można zaobserwować zarówno u dziecka, jak iu dorosłego, ale szczególnie często spotykają się z nią kobiety w okresie menopauzy i młodzież. Brak wstrząsów nerwowych pomoże zmniejszyć częstotliwość zaostrzeń.

Należy zauważyć, że nastrój pacjenta jest trudny do leczenia astmy. Niektórzy astmatycy są pesymistyczni, pewni nieskuteczności terapii i dlatego nie widzą sensu w uważnym przestrzeganiu wszystkich zaleceń lekarskich. Co więcej, czasami ludzie ciągle oczekują nowego ataku, boją się udusić we śnie i umrzeć. U takich pacjentów zaostrzenia są znacznie częstsze, więc powstaje fałszywe wrażenie, że stan pogarszają nerwy.

Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków, które łagodzą skurcz oskrzeli, zatrzymują napady i zapobiegają ich rozwojowi w przyszłości. Leki te wstrzykuje się do oskrzeli za pomocą nebulizatora lub specjalnego inhalatora aerozolowego. Należą do nich następujące leki:

• krótko działający agoniści receptorów beta-adrenergicznych („Berotek”, „Ventolin”);
• długo działający agoniści receptorów beta-adrenergicznych (Oxis, Serevent);
• kromony („kafelki”);
• miejscowe glikokortykosteroidy (Pulmicort, Ingakort, Bekotid);
• leki złożone („Seretide”, „Symbicort”, „Berodual”).

W ciężkich przypadkach choroby przeprowadza się leczenie ogólnoustrojowymi kortykosteroidami. Jeśli wystąpią powikłania, mogą być wymagane antybiotyki.

Walcz ze stresem nerwowym

Osoby, u których ataki astmy rozwijają się w sytuacjach stresowych, muszą zwracać szczególną uwagę na normalizację swojego podłoże psycho-emocjonalne, przestań bać się nowych ataków i zrozum, że kompetentna terapia lekowa pomaga wyeliminować objawy choroby. Ciepłe kąpiele relaksacyjne, hartujące, masaż, umiarkowana aktywność fizyczna, dieta, trening psychologiczny, przestrzeganie snu i czuwanie. Fizjoterapia daje dobry wynik:

• elektroforeza;
• galwanizacja;
• elektrosnu;
• magnetoterapia;
• Leczenie uzdrowiskowe;
• terapia błotna.

Warto zauważyć, że podczas stresu emocjonalnego organizm szczególnie potrzebuje magnezu. Niedobór tego pierwiastka śladowego prowadzi do labilności emocjonalnej. Zła dieta, nadużywanie alkoholu, leki moczopędne, antybiotyki, kortykosteroidy i leki przeciwzapalne mogą być przyczyną niedoboru magnezu. Dlatego osoby z astmą psychogenną muszą włączyć do swojej diety pokarmy bogate w magnez:

• otręby pszenne;
• nasiona dyni;
• migdały, orzeszki pinii i orzechy włoskie;
• kiełkujące nasiona słonecznika i pszenicy;
• kakao w proszku;
• szpinak;
• suszone daktyle.

Jeśli takie środki nie pomogą uniknąć silnych wstrząsów nerwowych, a objawy choroby nie ustępują, lekarz może przepisać leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, środki uspokajające. Wiele z tych leków może powodować uzależnienie i odstawienie, dlatego należy je przyjmować wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Jako pomoc możesz użyć wywarów z rumianku, nagietka, waleriany, melisy i serdecznika, skorzystać z aromaterapii.

Każda osoba jest zestresowana z różnych powodów, więc leczenie astmy nerwowej wymaga współpracy z wykwalifikowanym psychologiem, który pomoże Ci zrozumieć źródło problemu. Niezwykle ważne jest zrozumienie, że nadmierna drażliwość może nie tylko pogorszyć stan zdrowia w astmie, ale także przeszkadza w budowaniu relacji z innymi. Z tego powodu pojawiają się nieporozumienia z krewnymi i współpracownikami, a to z kolei staje się powodem nowych doświadczeń.

W większości przypadków możliwe jest ustabilizowanie tła psycho-emocjonalnego bez użycia leków, ale wymaga to czasu i takich samych wysiłków jak w leczeniu chorób organicznych.