Duszność w astmie oskrzelowej: natura, leczenie

Skrócenie oddechu w astmie oskrzelowej może pojawić się nagle i ma zdolność szybkiego postępu, stwarzając niebezpieczeństwo uduszenia.
Ten stan jest najniebezpieczniejszym objawem ostrej choroby układu oskrzelowo-płucnego, której rozwój wymaga obowiązkowego leczenia.

Duszność w zespole astmatycznym może wystąpić przy wydechu i jest nazywana wydechową lub pojawia się przy wdechu (wdech). Aby określić przyczyny duszności, konieczne jest wyjaśnienie etiologii choroby, ponieważ w zależności od tego może również ulec zmianie charakter duszności.

Klasyfikacja i charakter duszności

Nasilenie duszności zależy bezpośrednio od nasilenia objawów i rozpowszechnienia procesu.

Istnieją 2 formy duszności:

1. Wdechowy

W tym przypadku duszność wyraża się trudnościami w oddychaniu i rozwija się wraz z odruchowymi skurczami głosu pęknięcia, wnikanie ciała obcego do dróg oddechowych, obrzęk i nowotwory nowotworowe tchawicy i krtani. W tej postaci choroby oddychanie nazywa się stridorem (głośnym).

2. Wydechowy

Objaw ten występuje w wyniku zwężenia światła oskrzeli i najczęściej występuje w astmie oskrzelowej. W przypadku, gdy choroba ma przebieg przewlekły, duszność wydechowa dzieli się na kilka podgatunków:

• tymczasowy - ten rodzaj duszności występuje najczęściej u pacjentów cierpiących na ostre krupowe zapalenie płuc, w którym proces zapalny rozprzestrzenia się na dużym obszarze płuc. Prowadzi to do wykluczenia znacznej części płuca z procesu oddechowego i stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta;

• stały - ten rodzaj choroby obserwuje się w obecności przewlekłych procesów w płucach (rozedma itp.);
• obturacyjny - charakter naruszenia tego typu duszności jest ściśle powiązany z funkcją wentylacji płuc, gdy zwiększony opór ruchu powietrza powoduje naruszenie przewodnictwa oskrzeli. Obturacyjna duszność może pojawić się w całkowitym spoczynku, charakteryzując się powolnym i trudnym wydechem.

W przypadku dodawania obrzęku błon śluzowych tchawicy i krtani, duszności może towarzyszyć szczekający kaszel i ochrypły głos. Jeśli charakter i rodzaj duszności zmienia się dramatycznie, wyrażona jako sinica (niebieski trójkąt nosowo-wargowy), należy rozpocząć pilne leczenie ze względu na prawdopodobieństwo wystąpienia niedrożności dróg oddechowych.

Mechanizm powstawania duszności

Rodzaj choroby i objawy astmatyczne zależą od jej charakteru. Sercowa postać astmy wyraża się niedostateczną aktywnością układu sercowego i pojawia się w wyniku zaburzeń funkcjonowania tętnicy płucnej. Skutkiem tych objawów jest duszność wdechowa.

Astma oskrzelowa powstaje w wyniku zwężenia światła oskrzeli. Charakter zwężenia zależy od obrzęku błony śluzowej w dolnej części dróg oddechowych, w związku z czym zwiększa się wydzielanie plwociny. Nabiera wysokiej lepkości i prawie nie jest usuwany na zewnątrz. Powoduje to duszność wydechową.

W astmatycznej chorobie oskrzeli typ duszności charakteryzuje się krótkim, lekkim oddechem i głośnym, trudnym wydechem. Jednak dzięki terapii lekowej mającej na celu rozszerzenie oskrzeli aktywność oddechowa szybko się normalizuje.

Atak zadławienia może wystąpić po kontakcie z alergenami. Przy ciężkim przebiegu choroby nie można powstrzymać ataku za pomocą bronchomimetyków, w wyniku czego następuje utrata przytomności. Astma typu alergicznego jest najbardziej niebezpieczna dla pacjenta, u którego konieczne jest leczenie doraźne.

Objawy choroby

Duszności, jako niezależnym objawom, mogą towarzyszyć inne objawy, wśród których najczęściej odnotowywane są:

podgorączkowa (38 ° C - 38,5 ° C) temperatura ciała, która może gwałtownie wzrosnąć do wysokiego poziomu;

• zwiększone zmęczenie;
• wygląd pacjenta jest apatyczny;
• szybkie zmęczenie i osłabienie;

• zwiększona potliwość;
• suchy kaszel lub odwrotnie, z obfitą flegmą;
• mrowienie ból w klatce piersiowej.

Ponadto charakterystyczne są ogólne objawy zatrucia.

Niebezpieczeństwo duszności

Duszność, jako zjawisko niezależne, nie może zagrażać organizmowi pacjenta, ponieważ odnosi się do zewnętrznych objawów niedrożności oskrzeli. Ponadto jej leczenie wymaga stosowania specjalnych leków przeciwastmatycznych, które szybko łagodzą zarówno duszność, jak i wywołane chorobą objawy oskrzelowe.

Znacznie gorzej jest, gdy na tle leczenia nasila się charakter i rodzaj duszności, powodując silne uduszenie. Takie objawy wskazują na przejście napadu astmy do stanu astmatycznego. Z reguły przy zwykłym rozwoju ataku leczenie zjawisk obturacyjnych jest szybko zatrzymywane przez leki krótko działające (Salbutamol, Fenoterol itp.).

W wyniku stanu astmatycznego stwierdza się krótkotrwałą poprawę stanu chorego, ale duszności, pomimo leczenia inhalatorami, nie można całkowicie zneutralizować. Po kilku godzinach atak może się powtórzyć i być bardziej dotkliwy.

Astma stanowa jest stanem zagrażającym życiu, który może wystąpić w wyniku kontaktu z alergenami, z nagłym odstawieniem glikokortykosteroidowych leków przeciwastmatycznych. Charakter stanu astmatycznego może ulec zmianie w wyniku przedawkowania wziewnego agonisty adrenergicznego.

Wraz z rozwojem ataku astmatycznego następuje wzrost zablokowania przewodów oskrzelowych, charakter zaburzeń oddechowych można wyrazić sinicą skóry, zwłaszcza trójkątem nosowo-wargowym. Ponadto twarz staje się pastowata, wzrasta tętno i obserwuje się gwałtowny wzrost ciśnienia krwi. W przyszłości duszność zamienia się w płytki oddech, który nie jest w stanie w pełni nasycić organizmu tlenem. Ciśnienie krwi gwałtownie spada i może dojść do utraty przytomności do całkowitej śpiączki, co prowadzi do zaburzenia funkcji organizmu, aw konsekwencji do śmierci.

Aby skutecznie leczyć duszność, konieczne jest zrozumienie, co powoduje tego typu symptomatologię. Ważne jest, aby dowiedzieć się, jaki rodzaj choroby spowodował jej wystąpienie. Leczenie wysokiej jakości jest niemożliwe bez poznania przyczyn. Ponadto niewłaściwie wykonane środki terapeutyczne w wyniku niewykrytej przyczyny duszności mogą spowodować nieodwracalne szkody dla pacjenta.

Działania lecznicze

Farmakoterapia powinna być przepisywana wyłącznie przez wysoko wykwalifikowanych specjalistów (terapeuta, pulmonolog, specjalista chorób zakaźnych, kardiolog itp.). Ponadto nie zaleca się leczenia metodami alternatywnymi, które mogą być nieskuteczne.

Kiedy zaczyna się atak oskrzeli, należy postępować zgodnie z zalecanymi działaniami:

• przed przybyciem zespołu medycznego należy zapewnić pacjentowi świeże powietrze otwierając lub otwierając okno. Możesz rozluźnić obcisłe ubranie i zapewnić pacjentowi najwygodniejszą pozycję;

• leczenie astmy oskrzelowej wymaga leczenia przez całe życie. Czasami można przepisać preparaty hormonalne zawierające glikokortykosteroidy;
• jeśli atak oskrzeli jest typu astmatycznego, przy braku inhalatorów itp. Przepisuje się dożylne podanie 2, 4% roztworu Euphyllin. Lek należy podawać bardzo powoli.

Zaleca się rozpoczęcie leczenia choroby astmatycznej od wprowadzenia dozowanych inhalacji selektywnych beta-adrenomimetyków o jak najkrótszej ekspozycji (Salbutamol, Berotek itp.).

Wymaga to przestrzegania pewnych zasad:

1. Nie zaleca się wykonywania więcej niż dwóch „zastrzyków” z rzędu. Pomiędzy inhalacjami należy zrobić co najmniej 20 minutową przerwę. Częstsze stosowanie aerozoli nie przyniesie pozytywnego efektu, a skutki uboczne mogą się nasilić, wyrażające się przyspieszonym tętnem, zmianami ciśnienia krwi itp.
2. Jeśli zmieni się wzorzec duszności, nie należy czekać na początek ciężkiego ataku i związanego z nim ryzyka. Należy niezwłocznie podjąć odpowiednie działania.

1. Nie zaleca się przekraczania dziennej dawki inhalatora. Ciągłe stosowanie nie powinno przekraczać 6-8 oddechów. Częstsze używanie inhalatora z uporczywym dławieniem się może być niebezpieczne. Ten stan może przekształcić się w stan astmatyczny, który jest dość trudny do zatrzymania nawet przy pomocy intensywnej terapii.

Głównym warunkiem jest terminowe zapobieganie różnym powikłaniom. W tym celu zaleca się skorzystanie z pomocy wysoko wykwalifikowanych specjalistów, a nie samoleczenie, marnowanie cennego czasu. Tylko zintegrowane podejście i regularne badania lekarskie przyczyniają się do maksymalnego zachowania zdrowia i zapobiegania niepełnosprawności pacjenta.