Omdlenie wazowagalne: co to jest, przyczyny, objawy, leczenie

Wstęp

Półomdlały - znany również jako omdlenie Jest terminem medycznym oznaczającym czasową utratę przytomności. Każdy epizod omdlenia jest ważny z co najmniej dwóch powodów. po pierwszeomdlenie może prowadzić do kontuzji, dlatego ważne jest, aby zapobiegać jego nawrotom. ORAZ Po drugieomdlenie może czasami być oznaką poważnego problemu medycznego. Chociaż istnieją różne rodzaje omdlenia i przyczyny, które do niego prowadzą, najczęstszym rodzajem omdlenia jest omdlenie wazowagalne.

Co to jest omdlenie wazowagalne?

Omdlenie wazowagalne (zwane również omdleniem neurokardiogennym) to przejściowa utrata przytomności spowodowana neurologią odruch, który powoduje nagłe rozszerzenie naczyń krwionośnych w nogach lub bardzo wolne tętno skróty (bradykardia), lub obie.

Omdlenie wazowagalne odpowiada za ponad połowę wszystkich omdleń. Chociaż lekarze często nazywają to „prostym omdleniem”, mechanizm omdlenia wazowagalnego nie jest w rzeczywistości taki prosty. A niezrozumienie, jak działa omdlenie wazowagalne, może prowadzić do problemów z postawieniem prawidłowej diagnozy lub wyborem odpowiedniego leczenia.

Przyczyny i czynniki wywołujące omdlenie wazowagalne

Omdlenie wazowagalne występuje, gdy coś wywołuje odruch wazowagalny, powodując nagłe rozszerzenie naczyń krwionośnych. Rozszerzenie naczyń krwionośnych powoduje gromadzenie się znacznej części objętości krwi w nogach.

Temu związkowi często towarzyszy spowolnienie akcji serca. W rezultacie ciśnienie krwi nagle spada. Jeśli spadek ciśnienia wystarczy, aby pozbawić mózg tlenu, następuje omdlenie.

U większości osób z omdleniami wazowagalnymi rozszerzenie naczyń jest głównym czynnikiem powodującym utratę przytomności. Jednak dla niektórych osób spowalnianie tętna odgrywa ważną rolę.

Typowe wyzwalacze omdlenia wazowagalnego obejmują:

• nagły, silny ból;
• Oddawanie krwi;
• traumatyczne wydarzenie;
• niezwykle trudne oddawanie moczu lub defekacji;
• atak przedłużającego się i ciężkiego kaszlu;
• hiperwentylacja płuc;
• bezruch przez długi czas (na przykład, jeśli siedzisz przez długi czas);
• przepracowanie w czasie upałów;
• nadmierne spożywanie alkoholu lub substancji (takich jak pigułki).

Jeśli po którymkolwiek z tych zdarzeń następuje epizod omdlenia, prawie na pewno pojawia się omdlenie wazowagalne.

Objawy i oznaki

Chociaż utrata przytomności z omdleniami wazowagalnymi może być dość nagła, bardziej charakterystyczne jest to, że poprzedza ją kilka sekund lub kilka minut objawów ostrzegawczych. Objawy te są czasami określane jako „prodrom»(Zwiastun) omdlenia. Te, które pojawiają się po przebudzeniu po utracie przytomności, nazywane są „postdromalny».

Objawy zwiastunowe

Objawy zwiastunowe omdlenia często obejmują:

• zawroty głowy;
• brzęczenie lub szum w uszach;
• zaburzenia widzenia, takie jak migotanie lub widzenie tunelowe;
• nagłe pocenie się;
• nagłe nudności.

Tym objawom zwiastującym towarzyszy uczucie „osłabienia”, a następnie utraty przytomności. Czas między wystąpieniem objawów prodromalnych a faktycznym omdleniem może wynosić kilka minut lub jedną lub dwie sekundy.

Jeśli czujesz, że mdlejesz, możesz przerwać epizod, leżąc z podniesionymi nogami lub siedząc na krześle z głową między kolanami. Poczekaj, aż poczujesz się lepiej, zanim spróbujesz wstać.

Cechy omdlenia

Samo omdlenie ma również kilka charakterystycznych cech:

• Omdlenie wazowagalne prawie zawsze występuje, gdy ofiara stoi lub siedzi prosto pozycji (kiedy krew może gromadzić się w nogach) i prawie nigdy nie występuje w pozycja leżąca.
• Osoby, które doświadczyły omdlenia wazowagalnego, zwykle wracają do zdrowia w ciągu kilku sekund po upadku na ziemię. Dzieje się tak, ponieważ grawitacja nie powoduje już gromadzenia się krwi w nogach, a ciśnienie krwi poprawia się niemal natychmiast.
• Z drugiej strony, jeśli ofiara jest trzymana w pozycji pionowej przez życzliwego obserwatora, utrata przytomności może trwać bardzo długo. Jest to potencjalnie niebezpieczna sytuacja, ponieważ podczas gdy ofiara jest wyprostowana i nieprzytomna, mózg nie jest wystarczająco ukrwiony.

Jeśli zobaczysz kogoś, kto jest słaby, połóż go na plecach i podnieś nogi około 12 cali nad sercem. Poluzuj pasek, kołnierz lub obcisłą odzież. Poszukaj pomocy, jeśli stan trwa dłużej niż kilka sekund.

Objawy postdromalne

Po epizodzie omdlenia wazowagalnego wiele osób czuje się okropnie przez kilka godzin, a nawet przez kilka następnych dni lub dłużej. W tym „postdromalnym” okresie ludzie zwykle doświadczają skrajnego zmęczenia, nudności, zawrotów głowy i utrata apetytu.

Szczególnie ważne jest, aby pamiętać, że dopóki te utrzymujące się (i bardzo irytujące) objawy nie ustąpią, ludzie są szczególnie podatni na omdlenia, więc muszą być szczególnie wyczuleni na objawy ostrzegawcze, które mogą wskazywać na zbliżające się półomdlały.

Nawracające omdlenia

Osoby, które przeszły jeden lub dwa epizody omdlenia wazowagalnego, często są w stanie wcześniej rozpoznać objawy ostrzegawcze, dzięki czemu wiedzą, kiedy to zdarzenie ma nastąpić. Co ważniejsze, jeśli rozpoznają objawy ostrzegawcze, mogą zapobiec utracie przytomności, po prostu kładąc się i podnosząc nogi tuż nad sercem.

Starsi dorośli z omdleniami wazowagalnymi częściej mają „nietypowe” objawy. Ich omdlenie może nastąpić bez rozpoznawalnego wyzwalacza i bez żadnych znaków ostrzegawczych. Postawienie prawidłowej diagnozy w takich przypadkach może być prawdziwym wyzwaniem dla lekarzy.

Ogólnie rzecz biorąc, samo omdlenie wazowagalne nie zagraża życiu, ale możliwe jest zranienie spowodowane upadkiem. A jeśli epizody są wystarczająco częste, stan ten z pewnością może być bardzo destrukcyjny dla normalnego życia.

Kiedy iść do lekarza?

Pojedynczy epizod omdlenia zwykle nie jest poważny. Należy jednak zgłosić się do lekarza, jeśli jesteś w ciąży, masz nawracające epizody omdleń lub niewyraźne widzenie, ból w klatce piersiowejzamieszanie, kłopoty z mówieniem duszność lub nieregularne bicie serca przed omdleniem.

Czynniki ryzyka

Odruch powodujący omdlenie wazowagalne może do pewnego stopnia wystąpić u każdego, więc prawie każdy może doświadczyć epizodu wazowagalnego, jeśli wystąpi wystarczająco silne zdarzenie wyzwalające. Rzeczywiście, jest prawdopodobne, że większość ludzi pewnego dnia przez całe życie dozna omdlenia.

Omdlenie wazowagalne może wystąpić w każdym wieku, ale jest znacznie częstsze u młodzieży i młodych dorosłych niż u osób starszych.

Niektórzy ludzie są szczególnie podatni na epizody wazowagalne i mogą zemdleć nawet przy stosunkowo łagodnych wyzwalaczach. Ci ludzie mają tendencję do okresowego omdlenia od okresu dojrzewania. Często mdleją po kilku różnych rodzajach wyzwalaczy.

W rzadkich przypadkach u ludzi omdlenia wazowagalne są tak częste i tak trudne do wyleczenia, że ​​osoba staje się praktycznie niepełnosprawna. Osoby te często mają formę dysautonomii (brak równowagi w autonomicznym układzie nerwowym), co czyni ich bardzo podatnymi na odruch wazowagalny, który powoduje ten stan.

Często mają inne objawy typowe dla dysautonomii, takie jak wzdęcia lub skurcze, biegunka, zaparcia, skrajne zmęczenie i różne bóle.

Diagnostyka

Lekarze, którzy wiedzą, jak prawidłowo zdiagnozować omdlenie wazowagalne, rozumieją, że ten stan jest prawie zawsze sytuacyjny. Omdlenie wazowagalne jest szczególnie prawdopodobne po chorobie wirusowej, po wysiłku, po ciepły prysznic lub wcześnie rano – czyli w każdej chwili, krewny odwodnienie.

Biorąc pod uwagę te cechy i sytuacyjny charakter tego stanu, klinicyści powinni być w stanie dostarczyć właściwa diagnoza po prostu patrząc na objawy, historię medyczną, historię rodzinną i sekwencję zdarzeń prowadzących do: półomdlały.

Badanie fizykalne osób z omdleniami wazowagalnymi jest zwykle całkowicie normalne. Jednak badanie (takie jak EKG) jest bardzo pomocne w diagnozowaniu podobnych stanów hipotonii ortostatycznej lub zespołu ortostatycznego postawy. częstoskurcz (SPOT) i może być bardzo pomocny w wyborze prawdopodobnych opcji.

Leczenie omdlenia wazowagalnego

Osoby, które miały pojedynczy epizod omdlenia wazowagalnego, w ogóle nie potrzebują żadnej terapii medycznej.

Ale jeśli były powtarzające się epizody, prawdopodobnie będzie ich więcej, jeśli dana osoba nie jest leczona. Jak wie każdy, kto cierpi na omdlenia wazowagalne, te epizody omdlenia często pojawiają się w najbardziej niewygodnych lub niepraktycznych momentach i mogą zagrażać życiu. Na szczęście leczenie jest zwykle bardzo pomocne.

Istnieje kilka głównych rodzajów terapii omdlenia wazowagalnego: leki, ćwiczenia i stosowanie rozrusznika serca.

Leki

U niektórych osób omdlenia wazowagalne występują z alarmującą częstotliwością, nawet przy zachowaniu wszelkich odpowiednich środków ostrożności. Dla tych osób terapia lekowa jest często korzystna.

W przeszłości lekami najczęściej stosowanymi w omdleniu wazowagalnym były beta-blokery, ale niektóre badania nie wykazały żadnych korzyści, a leki te są obecnie nie są zalecane.

Leki, które okazały się mieć pewną skuteczność obejmują:

• Midodrine, lek zwężający naczynia krwionośne, który rozszerza naczynia krwionośne
• Dizopiramid, lek przeciwarytmiczny;
• Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny;
• Teofilina, powszechnie stosowana w leczeniu astma.

Chociaż jeden lub więcej z tych leków często może pomóc w zmniejszeniu omdleń, znalezienie „właściwej” kombinacji leków jest zwykle procesem prób i błędów. Aby znaleźć najlepszą terapię, potrzebna jest cierpliwość zarówno ze strony lekarza, jak i pacjenta.

Ćwiczenia fizyczne

Wiele osób z dysautonomią ma również tendencję do omdlenia wazowagalnego; w rzeczywistości wydaje się prawdopodobne, że wiele osób z nowo rozpoznanym omdleniem wazowagalnym może rzeczywiście mieć dysautonomię. Ponieważ niektóre dysautonomie reagują pozytywnie na ćwiczenia, ćwiczenia prawdopodobnie przyniosą podobne korzyści dla osób z omdleniami wazowagalnymi.

Jeśli masz nawrót omdlenia, przed rozpoczęciem ćwiczeń skonsultuj się z lekarzem. W zależności od przyczyny mogą być wymagane testy warunków skrajnych i inne testy, aby określić, ile ćwiczeń możesz tolerować.

Co ciekawe, niektórzy ludzie byli w stanie przerwać epizody omdlenia wazowagalnego, wykonując ćwiczenia napięcia mięśniowego. Ćwiczenia te wydają się zmniejszać rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwiększać ilość krwi powracającej do serca. Przykłady ćwiczeń obejmują:

• Skrzyżuj nogi, jednocześnie obciążając nogi, brzuch i pośladki.
• Napinaj ręce zaciśniętymi pięściami.
• Napnij mięśnie nóg.
• Ściśnij gumową kulkę.

Stosowanie rozruszników serca

Kilka lat temu było dużo entuzjazmu do stosowania rozruszników serca w leczeniu omdlenie wazowagalne, ponieważ schorzeniu zwykle towarzyszy nagły spadek częstości akcji serca redukcje. Jednak entuzjazm dla terapii stymulatorem szybko osłabł, gdy w końcu zauważono, że wielu pacjentów z omdleniami wazowagalnymi, które zakładali na rozruszniki serca, nadal tracili przytomność - po prostu stało się bez zmiany serca rytm.

Jak się okazuje, to właśnie nagromadzenie krwi w nogach, a nie powolne bicie serca, powoduje omdlenia u większości osób. Jednak w niektórych przypadkach przyczyną może być spadek częstości akcji serca.

Stymulator należy rozważać tylko wtedy, gdy omdlenie jest ciężkie lub nawracające i zachowawcze środki nie dały wyników i nastąpiło znaczne spowolnienie pracy serca, o czym świadczy badanie EKG.

Wniosek

Omdlenie wazowagalne jest bardzo częstym schorzeniem. Na szczęście zdarza się to zwykle w rzadkich, izolowanych epizodach lub przez ograniczony czas. Większość osób z omdleniami wazowagalnymi prowadzi zupełnie normalne życie.

Jeśli miałeś omdlenia wazowagalne, zwłaszcza więcej niż jeden epizod, powinieneś dowiedzieć się o nim jak najwięcej. stan, w tym co go wyzwala, jak rozpoznać objawy ostrzegawcze i jak zatrzymać.