Zaburzenia ze spektrum autyzmu: co to jest, objawy, leczenie

Co to jest zaburzenie ze spektrum autyzmu?

Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) to seria powiązanych zaburzeń rozwojowych u ludzi, które rozpoczynają się w dzieciństwie i utrzymują przez całe dorosłość.

ASD może powodować szeroki zakres objawów, pogrupowanych w trzy szerokie kategorie:

1. Problemy i trudności z interakcją społeczną, takie jak brak zrozumienia i rozpoznania emocji i uczuć innych.
2. upośledzone umiejętności językowe i komunikacyjne, takie jak opóźniony rozwój języka i niezdolność do inicjowania lub prawidłowego uczestniczenia w rozmowach.
3. Nietypowe wzorce myślenia i zachowania fizyczne. Obejmuje to powtarzające się ruchy fizyczne, takie jak stukanie rękami. Dziecko rozwija pewne nawyki behawioralne, które mogą go zdenerwować, jeśli te nawyki zostaną złamane.

Obecnie nie ma lekarstwa na tę chorobę, ale dostępnych jest wiele sposobów leczenia wymienionych powyżej objawów.

Rodzaje RAS

Objawy i oznaki ASD mogą się różnić w zależności od dziecka i od łagodnego do ciężkiego.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieją trzy główne rodzaje zaburzeń:

1. Zaburzenie autystyczne, czasami nazywane „klasycznym” autyzm».
2. Zespół Aspergera.
3. Całościowe nieokreślone zaburzenie rozwojowe (PDD-NOS), zwane również autyzmem atypowym.

Zaburzenie autystyczne

Dzieci z zaburzeniami autystycznymi zwykle mają poważne problemy z językiem, interakcjami społecznymi i zachowaniem. Wiele dzieci z zaburzeniami autystycznymi może mieć również trudności w nauce i inteligencję poniżej średniej.

Zespół Aspergera

Dzieci z zespołem Aspergera mają łagodniejsze objawy, które wpływają na interakcje społeczne i zachowanie. Zwykle nie wpływa to na rozwój języka, chociaż problemy często pojawiają się w pewnych obszarach, takich jak rozumienie humoru lub wzorce mowy.

Dzieci z Zespół Aspergera zwykle mają ponadprzeciętną inteligencję. Niektóre dzieci mają doświadczenie w dziedzinach wymagających logicznego myślenia, pamięci i kreatywności, takich jak matematyka, informatyka i muzyka. (Jednak 1 na 200 dzieci jest wyjątkowo uzdolnionych, tak zwanych „autystycznych”).

Całościowe zaburzenie rozwoju bez dalszych specyfikacji

CRD-NOS można traktować jako „diagnozę wykluczenia”. U dzieci z niektórymi, ale nie wszystkimi cechami zaburzeń autystycznych i/lub zespołem Aspergera diagnozuje się CRD-NOS.

Większość dzieci z CRD-NOS ma łagodniejsze objawy niż dzieci z zaburzeniami autystycznymi, ale nie mają dobrych umiejętności językowych i wyższej niż przeciętna inteligencji obserwowanej w zespole Aspergera.

Jak często występują zaburzenia ze spektrum autyzmu?

ASD nie jest rzadkością, szacuje się, że 1 na 100 dzieci z ASD.

ASD występuje częściej u chłopców niż u dziewcząt. Chłopcy trzy do czterech razy częściej dostać autyzmniż dziewczyny.

Liczba zdiagnozowanych przypadków ASD wzrosła w ciągu ostatnich dwóch dekad, ale nie musi to oznaczać, że choroba staje się coraz bardziej powszechna. Niektórzy eksperci twierdzą, że wzrost liczby diagnozowanych przypadków może wynikać z faktu, że pracownicy służby zdrowia zaczęli lepiej diagnozować przypadki choroby.

W przeszłości wiele dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mogło być błędnie określanych jako „trudne” lub „nieśmiałe” i nie otrzymało odpowiedniego leczenia.

Przyczyny zaburzeń ze spektrum autyzmu

Zaburzenie ze spektrum autyzmu można opisać na dwa sposoby:

1. Podstawowy ASD (znany również jako idiopatyczny ASD [samozastępowanie]): z nim nie ma większych chorób, które mogłyby wyjaśnić naturę objawów.
2. Autyzm wtórny: istnieje podstawowy stan chorobowy, który uważa się za odpowiedzialny lub częściowo odpowiedzialny za objawy autyzmu.

90% przypadków ASD ma charakter pierwotny. Pozostałe 10% to drugorzędne.

Czynniki genetyczne

Większość badaczy uważa, że ​​niektóre geny, które dziecko dziedziczy po rodzicach, mogą czynić je bardziej podatnymi na rozwój ASD. Są ku temu dwa powody.

Po pierwsze, wiadomo, że ASD występuje w rodzinach. Jeśli u starszego dziecka rozwinie się zaburzenie, istnieje 5-6% szans, że każde nowe dziecko urodzone przez tych samych rodziców również będzie miało tę chorobę.

Jeśli u bliźniaka jednojajowego rozwinie się ASD, istnieje 60% szans na to, że drugi bliźniak również będzie miał ASD.

Obecnie nie zidentyfikowano żadnych konkretnych genów związanych z ASD.

Czynniki psychologiczne

Wiele badań nad możliwymi czynnikami psychologicznymi leżącymi u podstaw choroby opiera się na koncepcji znanej jako Model Umysłu Ludzkiego lub Teoria Umysłu.

Teoria umysłu to zdolność człowieka do rozumienia stanów psychicznych innych ludzi, to znaczy do uświadomienia sobie, że każdy ma: osoba, z którą się spotykasz, ma swój własny zestaw pragnień, intencji, przekonań, emocji, perspektyw, sympatii i antypatie. Lub prościej, Modelem ludzkiej psychiki jest zdolność widzenia świata oczami innej osoby.

Uważa się, że w wieku czterech lat większość dzieci bez ASD w pełni rozumie model ludzkiej psychiki. Dzieci z ASD rozwijają ograniczone zrozumienie tego wzorca. Może to być jedna z głównych przyczyn ich problemów z interakcjami społecznymi.

Objawy i oznaki

Ponieważ zaburzenie ze spektrum autyzmu może powodować tak szeroki zakres objawów, istnieje wiele różnych sposobów grupowania tych objawów.

Rodzice powinni znać oznaki i objawy ASD związane z etapami rozwoju dziecka.

Wczesne oznaki ASD: 6-18 miesięcy

Chociaż rodzice mogą mieć trudności z wykryciem, większość dzieci z ASD rozwija objawy między 6 a 18 miesiącem życia. Objawy te wyjaśniono poniżej.

• Dzieciak nie podąża za twoim wzrokiem. Na przykład, kiedy patrzysz na zegarek, dziecko nieautystyczne kopiuje i patrzy na twój zegarek. Ponadto Twoje dziecko nie patrzy na wskazywane mu przedmioty.
• Dziecko nie ma szczęśliwego wyrazu twarzy, kiedy na ciebie patrzy.
• Dziecko nie „mówi”, to znaczy odpowiada tam iz powrotem podczas rozmowy z nim.
• Dziecko nie rozpoznaje ani nie reaguje na głos, ale wciąż jest świadome innych dźwięków, takich jak dzwonienie dzwonka czy szczekanie psa.
• Twój maluch nie wykazuje dużego zainteresowania zwracaniem uwagi na rzeczy, wskazując na nie lub przyciągając do nich rękę.
• Dziecko rzadko lub nigdy nie wykonuje gestów, takich jak wskazywanie lub machanie.

Oznaki ASD u przedszkolaków

Objawy ASD zwykle stają się bardziej widoczne wraz z wiekiem dziecka.

Problemy językowe staną się bardziej widoczne. Jest prawdopodobne, że dziecko będzie miało problemy z interakcjami społecznymi. Wykażą się także nietypowymi wzorcami zachowań.

Poniżej wyjaśniono objawy, które często pojawiają się w tym wieku.

Rozwój języka

Dziecko może mieć opóźnienie w mowie lub w ogóle nie mówić. Większość dzieci przed ukończeniem drugiego roku życia potrafi sformułować dwa wyrażenia, takie jak „piłka… chcę” lub „piję…”.

Opóźnienie mowy zwykle nie dotyczy dzieci z zespołem Aspergera, ale na ich mowę można wpływać w inny sposób. Na przykład może brzmieć bardzo monotonnie, płasko i/lub niezwykle szybko.

Odtwarzanie nagranego dźwięku

Dziecko może nie wykazywać dużego zainteresowania figuratywną zabawą zabawkami, ale bawi się w sposób powtarzalny.

Np. zamiast pchać samochodzik po podłodze, dziecko może skoncentrować się na kręceniu jednym z kółek tylko w samochodzie. Lub zamiast używać bloków nóg do tworzenia obiektu, układają bloki w kolejności rozmiaru lub koloru.

Dzieci z ASD często wolą bawić się przedmiotami gospodarstwa domowego, takimi jak lina, długopisy lub klucze, niż zabawkami. Chętnie bawią się same przez wiele godzin, nie potrzebując nadzoru ani uwagi.

Interakcji społecznych

Wiele dzieci z ASD często patrzy przez kogoś. Mają niewielką lub żadną świadomość innych ludzi.

Dziecko może nie być zainteresowane innymi dziećmi w tym samym wieku lub uczestniczyć w działaniach społeczności.

Niektóre dzieci z ASD mogą próbować nawiązać przyjaźnie z dziećmi, ale wtedy zachowują się niewłaściwie, na przykład nagle całują się lub biją inne dziecko.

Zachowanie

Wiele dzieci z ASD rozwija powtarzalny wzorzec zachowań fizycznych. Te wzorce są znane jako stereotypy.

Przykłady stereotypów obejmują:

• trzaskanie palcami;
• Klaskanie;
• poruszaj się tam iz powrotem;
• ciągłe i niewytłumaczalne wąchanie rzeczy;
• lizanie obiektów.

Wiele dzieci z ASD rozwija rygorystyczne rytuały, takie jak oglądanie określonej kreskówki w określonym czasie na YouTube lub oglądanie ulubionego filmu od początku do końca, w tym wszystkich napisów początkowych. Jeśli te rytuały zostaną naruszone, dziecko może wpaść w poważną histerię lub zranić się, uderzając się w głowę lub gryząc własną skórę.

Dzieci z ASD często wydają się nieświadome bólu i traumy, które skłaniają inne dzieci do szukania pomocy u rodziców. Wielu rodziców z ASD zgłasza, że ​​ich dziecko ma poważne skaleczenia lub siniaki, ale dziecko wygląda na szczęśliwe.

Dzieci z ASD mogą nagle zdenerwować się niektórymi dźwiękami, takimi jak dźwięk odkurzacza lub motocykla albo nagłe pojawienie się jasnego światła.

Dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu często mają silną niechęć do niektórych pokarmów. Jest to zwykle oparte na konsystencji żywności, a nie na smaku. Na przykład mogą unikać jedzenia miękkich pokarmów, które rozpuszczają się w ustach lub twardych pokarmów, które wymagają energicznego żucia.

Objawy ASD u dzieci w wieku szkolnym

Niektóre dzieci z łagodną lub umiarkowaną chorobą mogą odczuwać poprawę objawów wraz z wiekiem. Czasami uczęszczanie do szkoły daje im możliwość uczenia się umiejętności społecznych i komunikacyjnych, które naturalnie pochodzą od dzieci nieautystycznych.

Dzieci z cięższym autyzmem mogą uważać, że szkoła jest coraz bardziej stresująca. Może to wywołać epizody destrukcyjnego i trudnego zachowania.

Poniżej opisano główne objawy, które pojawiają się u starszych dzieci i młodzieży.

Umiejętności językowe

Chociaż większość dzieci z zaburzeniami autystycznymi poprawia swoje umiejętności językowe, nadal mogą mieć pewne trudności językowe, takie jak:

• nazywają siebie „ty”, „ona” lub „on”, a nie „ja”;
• powtarzać słowa i wyrażenia właśnie usłyszane lub nauczone z oglądanego filmu lub programu telewizyjnego;
• mów z wyprzedzeniem za pomocą zapamiętanych zwrotów, takich jak „Chcę to teraz” lub „Dokąd idziemy”, zamiast łączyć poszczególne słowa w nowe zdania;
• ich mowa ma niezwykły rytm;
• niemożność rozpoczęcia lub dołączenia do rozmowy, gdy nie dotyczy ona konkretnych tematów, które ich interesują, takich jak dinozaury czy pociągi.

Interakcji społecznych

Starsze dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu często mają dodatkowe problemy w szkole, ponieważ nie rozumieją interakcji w społeczeństwie.

Ten brak zrozumienia dzieje się na różne sposoby. Na przykład nie rozumieją, że dzieci zwykle traktują swojego nauczyciela inaczej niż swoich kolegów z klasy.

Dziecko może nie być zainteresowane pytaniami i zajęciami, które lubią inne dzieci, takimi jak muzyka, moda, sport lub zajęcia na świeżym powietrzu.

Wiele dzieci z ASD nie zdaje sobie sprawy, że naruszają prywatność innych ludzi. Jednak mogą się bardzo zdenerwować, jeśli poczują, że ich przestrzeń osobista jest atakowana.

Wszystkie te czynniki często uniemożliwiają dziecku nawiązywanie przyjaźni z dziećmi w tym samym wieku. Jednak niektórym dzieciom z ASD udaje się budować relacje z małymi dziećmi lub dorosłymi.

Zachowanie

Dziecko z ASD prawdopodobnie będzie wymagało rygorystycznych procedur w miarę starzenia się. Wiele dzieci z ASD rozwija bardzo specyficzne zainteresowanie konkretnym przedmiotem lub czynnością, zwykle polegającą na zbieraniu, numerowaniu lub spisowaniu.

Może to obejmować normalną aktywność dziecka, taką jak zbieranie naklejek piłkarskich (chociaż dzieci z ASD często kierują się zainteresowaniem znacznie intensywniej niż innych dzieci), przed zajęciami lub przedmiotami zwykle nie związanymi z dzieciństwem, takimi jak zainteresowanie rozkładem jazdy pociągów lub czytanie starych książek lub komputera Instrukcje.

Dzieci z zespołem Aspergera często przodują w przedmiotach akademickich, które obejmują fakty, liczby i logiczne myślenie. Mogą jednak zawieść w przedmiotach wymagających abstrakcyjnego myślenia, takich jak literatura.

Leczenie zaburzeń ze spektrum autyzmu

Obecnie nie ma lekarstwa na zaburzenia ze spektrum autyzmu. Istnieje jednak szereg specjalnych programów edukacyjnych i behawioralnych (często nazywanych interwencjami), które okazały się skuteczne w podnoszeniu umiejętności dzieci z ASD.

Istnieje wiele różnych rodzajów interwencji dla ASD, więc często trudno jest określić, która z nich jest najlepsza dla Twojego dziecka.

Amerykańska Akademia Pediatrii opublikowała niedawno listę kontrolną interwencji, która określa, jakie według niej są najważniejsze zasady i elementy skutecznej interwencji. Zostały one przedstawione poniżej.

1. Interwencja musi być intensywna. Dziecko musi być aktywnie zaangażowane przez co najmniej 25 godzin tygodniowo, 12 miesięcy w roku.
2. Interwencja powinna mieć niski stosunek liczby nauczycieli do uczniów (tj. małe klasy). Jest to konieczne, aby dziecko miało dużo bezpośredniej interakcji z nauczycielem i aby jakakolwiek praca grupowa odbywała się w małych grupach uczniów.
3. W interwencję powinni być zaangażowani członkowie rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem edukacji rodzicielskiej.
4. Interwencja powinna zapewnić możliwość komunikacji z innymi dziećmi bez ASD. W ten sposób dziecko osiąga określone cele rozwojowe.
5. Interwencja powinna być wysoce ustrukturyzowana, to znaczy oparta na sekwencji ustalonych procedur, które mamy nadzieję, że dziecko z radością zaakceptuje.
6. Interwencja powinna umożliwiać dziecku zastosowanie wszelkich nowych umiejętności nabytych w nowych warunkach i sytuacjach. Na przykład odwiedzanie nowych miejsc lub poznawanie ludzi, których dziecko nie zna.

Każda interwencja powinna skupiać się na ważnych aspektach rozwoju dziecka. Ono:

• umiejętności komunikacyjnetakie jak umiejętność rozpoczęcia rozmowy;
• umiejętności interakcji społecznychtakie jak zdolność rozumienia uczuć innych ludzi, a następnie reagowania na nie;
• umiejętności poznawczetakie jak zachęcanie do kreatywnej zabawy;
• umiejętności akademickie, „tradycyjne” umiejętności potrzebne dziecku do rozwoju edukacji, takie jak czytanie, pisanie i matematyka.

Poniżej wyjaśniono niektóre z powszechnie stosowanych interwencji w przypadku ASD.

Stosowana analiza zachowania (PAP)

Stosowana analiza behawioralna opiera się na dwóch celach:

• Podziel umiejętności (takie jak umiejętności komunikacyjne i poznawcze) na małe zadania, a następnie nauczaj tych zadań w wysoce ustrukturyzowany sposób.
• Nagradzanie i wzmacnianie pozytywnego zachowania oraz zachęcanie i przekierowywanie niewłaściwych zachowań.

Programy PAP zwykle odbywają się w domu. Składają się z 40 godzin intensywnej opieki tygodniowo przez dwa do trzech lat.

Program PAP realizowany jest zazwyczaj:

• konsultant programowy, który opracowuje i nadzoruje program;
• zespół programistyczny, który zwykle składa się z co najmniej trzech terapeutów naprzemiennie z sesjami z dzieckiem.

Zespół programowy będzie pracował z dzieckiem sam na sam przez dwie do trzech godzin. Zespół spróbuje nauczyć dziecko, rozkładając umiejętności na mniejsze zadania. Zadania te są następnie nauczane w sposób powtarzalny i uporządkowany, ze szczególnym naciskiem na wychwalanie dziecka i wzmacnianie pozytywnego zachowania.

Program PAP zwykle zaczyna się od prostych zadań, takich jak nakłonienie dziecka do klaskania w dłonie. Kiedy dziecko odpowiada, członek zespołu wzmacnia tę odpowiedź, wydając pochwałę słowną lub ulubioną zabawkę.

Z czasem te małe zadania przekształcą się w bardziej złożone umiejętności, które pomogą w rozwoju Twojego dziecka.

UCZYĆ (nauczać)

TEACCH to rodzaj interwencji edukacyjnej, który kładzie duży nacisk na ustrukturyzowane uczenie się za pomocą wizualnych wskazówek. Badania wykazały, że dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu często lepiej reagują na informacje prezentowane wizualnie.

TEACCH często odbywa się w specjalnych ośrodkach dziennych, ale możesz również przejść szkolenie, aby później móc pracować z dzieckiem w domu.

Logopedia i logopedia

Terapia mowy i języka to rodzaj treningu umiejętności, który ma na celu poprawę umiejętności językowych dziecka, poprawiając jego zdolność do komunikowania się z innymi społecznie.

Terapeuta wykorzystuje szereg technik, takich jak pokazywanie pomocy wizualnych, historyjek i zabawek, w celu poprawy umiejętności komunikacyjnych, takich jak:

• umiejętność słuchania;
• być uważnym;
• zrozumieć społeczny i/lub emocjonalny kontekst określonych słów i zdań;
• umiejętność rozumienia języka niedosłownego, takiego jak metafory i figury retoryczne.

Notatka: Wiele z powyższych interwencji jest czasochłonnych, pracochłonnych i może kosztować dużo pieniędzy.

Farmakoterapia

Nie ma dostępnych leków do leczenia głównych objawów ASD, ale istnieją leki, które mogą leczyć niektóre z powiązanych objawów, takie jak:

• powtarzające się myśli i zachowania;
• zachowanie agresywne (napady złości lub samookaleczenie).

Najczęściej stosowanym lekiem jest leki przeciwdepresyjne klasa inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), które działają poprzez zmianę poziomu substancji chemicznej zwanej serotoniną w mózgu. Wiadomo, że serotonina wpływa na zachowanie i nastrój.

Przykłady leków obejmują:

• fluoksetyna;
• Paroksetyna.

Niektóre dzieci z ASD przyjmujące SSRI mogą nagle mieć nagły wzrost poziomu serotoniny. Może to powodować szereg skutków ubocznych znanych jako zespół serotoninowy (zatrucie serotoniną).

Objawy zespół serotoninowy nasilenie łagodne do umiarkowanego obejmuje:

• pomieszanie świadomości;
• pobudzenie;
• drganie mięśni;
• wyzysk;
• drżenie;
• biegunka.

Jeśli u Twojego dziecka wystąpi którykolwiek z wymienionych powyżej objawów, należy zaprzestać przyjmowania leku i natychmiast zasięgnąć porady lekarza rodzinnego.

Objawy ciężkiego zespołu serotoninowego obejmują:

• wysoka gorączka (gorączka) 39,4°C lub wyższa (103°F)
• drgawki (drgawki);
• nieregularne tętno;
• utrata przytomności.

Jeśli Twoje dziecko ma którykolwiek z tych poważnych objawów, wezwij karetkę pogotowia.

Prognoza

Rokowanie dzieci z ASD zwykle zależy od nasilenia objawów, a zwłaszcza od poziomu inteligencji.

Dzieci z objawami łagodnymi do umiarkowanych, inteligencją od umiarkowanej do ponadprzeciętnej często wyrastają na niezależnych dorosłych z pracą, długotrwałymi związkami i dziećmi.

Dzieci z cięższymi objawami, które mają inteligencję poniżej średniej, prawdopodobnie nie będą w stanie żyć jako niezależni dorośli. Mogą potrzebować dodatkowej opieki i pomocy do końca życia. Nie ma jednak powodu, dla którego nie mogą cieszyć się dobrą jakością życia.