Anasarka: co to jest, przyczyny, objawy, leczenie, rokowanie

Czym jest anasarka?

Anasarkajest całkowity obrzęk. Obrzęk definiuje się jako wyczuwalny namacalny obrzęk ciała spowodowany wzrostem objętości płynu międzykomórkowego. Ta akumulacja płynu w przestrzeni śródmiąższowej występuje, gdy filtracja kapilarna przekracza ilość płynu usuwanego przez drenaż limfatyczny. Kiedy obrzęk jest masywny i uogólniony, nazywa się go anasarca. Anasarca jest spowodowana różnymi stanami klinicznymi, takimi jak niewydolność serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby lub problemy z układem limfatycznym. Klinicznie obrzęk występuje zwykle, gdy objętość przestrzeni śródmiąższowej przekracza 2,5–3 litry.

Oznaki i objawy

W większości przypadków obrzęk dotyczy 1 lub 2 obszarów ciała (na przykład jednej lub obu kończyn dolnych). Anasarca wpływa na całe ciało i jest cięższa niż normalny obrzęk. Z anasarką całe ciało człowieka - od stóp do głów - będzie wyglądało na bardzo spuchnięte.

Objawy Anasarki obejmują:

• skóra, która po przyciśnięciu palcem przez kilka sekund pojawi się z dołeczkiem;
• wysokie lub niskie ciśnienie krwi;
• wolne lub szybkie tętno;
• niewydolność narządów, zwłaszcza wątroby i nerek.

Anasarka może być wyniszczająca. Zaburzenie może unieruchomić pacjenta, ponieważ guz prawie uniemożliwia chodzenie lub poruszanie kończynami. Opuchlizna twarzy może również pogorszyć widzenie, utrudniając otwieranie oczu.

W niektórych przypadkach anasarca może wymagać opieki w nagłych wypadkach. W przypadku zaobserwowania powyższych objawów oraz duszność, duszność lub ból w klatce piersiowej, należy natychmiast wezwać pomoc w nagłych wypadkach. Mogą to być objawy obrzęku płuc, tj. przeludnienie płyn w płucach. Stan może szybko zagrażać życiu.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Najczęstsze przyczyny anasarca obserwowane przez lekarza to: niewydolność serca, marskość wątroby, niewydolność nerek i ciąża. Inne przyczyny anasarca to niedrożność żylna, oparzenia, urazy, nowotwory złośliwe itp.

Epidemiologia

Epidemiologia anasarki nie została jeszcze zbadana, ale jest to jedna z częstych skarg pacjentów przyjmowanych do szpitala. Anasarca jest często obserwowana u pacjentów z dysfunkcją narządów, zwłaszcza z niewydolnością wielonarządową.

Patofizjologia

Obrzęk rozwija się jako reakcja na wzrost ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach włosowatych, wzrost przepuszczalności naczyń włosowatych, spadek ciśnienia onkotycznego osocza lub połączenie tych zmian. Obrzęk może być również wtórny do niedrożności limfatycznej, powodując zatrzymanie płynów w przestrzeni międzykomórkowej. Poniżej znajdują się warunki kliniczne różnych opisanych mechanizmów.

• Zwiększenie ciśnienia hydrostatycznego kapilar:
  • Niewydolność serca, choroba nerek, wczesny marskość wątroby, ciąża, leki.
  • Niedrożność żylna lub stany niewydolności, takie jak: zakrzepica żył głębokich, zastój żylny w wątrobie.
• Zwiększona przepuszczalność kapilarna:
  • Oparzenia, urazy, posocznica, reakcje alergiczne, złośliwy wodobrzusze.
• Niedrożność limfatyczna:
  • Nowotwory złośliwe, wycięcie węzłów chłonnych za węzłem chłonnym.
• Hipoalbuminemia:
  • Zespół nerczycowy, choroba wątroby, niewłaściwe odżywianie.

W pierwszym etapie, gdy płyn przemieszcza się z przestrzeni naczyniowej do tkanki śródmiąższowej, zmniejsza objętość osocza. Zmniejsza to perfuzję tkanek. Słaba perfuzja tkanek powoduje zatrzymywanie sodu i wody przez nerki. Część wytworzonego nadmiaru płynu zostanie zatrzymana w przedziale wewnątrznaczyniowym. Jednak zmiana hemodynamiki naczyń włosowatych prowadzi do tego, że większość zatrzymanego płynu dostaje się do tkanki śródmiąższowej i ostatecznie objawia się obrzękiem.

Diagnostyka

Wywiad powinien obejmować czas wystąpienia obrzęku i zmiany pozycji, jednostronnej lub obustronnej, a także historię leczenia i ocenę choroby ogólnoustrojowej.

Badanie fizykalne może pomóc w postawieniu diagnozy. Badanie powinno mieć na celu określenie charakteru obrzęku – obrzęk obwodowy kontra obrzęk płuc, obrzęk punktowy w porównaniu z obrzękiem poza szyjką oraz obecność poszerzonych żył szyjnych. Poniżej znajdują się wyniki badania typowych stanów klinicznych, które mogą powodować anasarkę.

Pacjenci z obrzękiem płuc skarżą się przede wszystkim na duszność wysiłkową i ortopnoe. Badanie fizykalne zwykle ujawnia mokry świszczący oddech, możliwy galop rozkurczowy oraz szmer serca. Choroba serca a problemy z nerkami są częstymi przyczynami obrzęku płuc. Obrzęki obwodowe są zwykle wykrywane przez obecność jamek po przyłożeniu nacisku na obszar obrzęku przez co najmniej 5 sekund. Wżery odzwierciedlają ruch nadmiaru płynu śródmiąższowego w odpowiedzi na nacisk. Jest powszechnie obserwowany w obszarach zależnych, takich jak kończyny dolne u pacjentów ambulatoryjnych i nad kością krzyżową u pacjentów obłożnie chorych. Obrzęk moszny jest również powszechny u mężczyzn. Obrzęk jamkowy sugeruje niedrożność limfatyczną lub niedoczynność tarczycy. Ostry początek niewyjaśnionego jednostronnego obrzęku goleni powinien zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepicy żył głębokich (DVT). U pacjentów z marskością może wystąpić wodobrzusze, a następnie obrzęk kończyn dolnych z powodu zwiększonego ciśnienia żylnego poniżej dotkniętej chorobą wątroby. Inne objawy nadciśnienia wrotnego, takie jak rozszerzone żyły w ścianie brzucha i powiększona śledzionawskazuje również na pierwotną chorobę wątroby.

Przyczynę obrzęku można określić obserwując zmiany temperatury, koloru i tekstury skóry. Ostra ZŻG i cellulit mogą powodować wzrost ciepła w dotkniętym obszarze. Odkładanie się hemosyderyny lub przewlekła niewydolność żylna często prowadzi do mięśniowego, czerwonawego zabarwienia skóry i zwykle dotyczy kostki przyśrodkowej. W miarę postępu niewydolności żylnej może to prowadzić do lipodermatosklerozy, która jest związana z ciężką miażdżycą i przebarwionej tkanki i charakteryzuje się zwłóknieniem i odkładaniem się hemosyderyny, co może prowadzić do owrzodzeń żylnych w okolicy przyśrodkowej kostka. Wrzody mogą przejść w głębokie, płaczące nadżerki. Obrzęk śluzowy z niedoczynności tarczycy objawia się uogólnioną, suchą, grubą skórą z obrzękiem okołooczodołowym brak zagłębień i przebarwień na kolanach, łokciach, dłoniach i podeszwach z żółtego na pomarańczowy zabarwienie. Obrzęk śluzowaty przedpiszczelowy występuje u pacjentów z: choroba tarczycy i charakteryzuje się obustronnym, asymetrycznym, wgłębionym, łuskowatym pogrubieniem i pogrubieniem skóry. Te rany mogą być fioletowe lub lekko pigmentowane (żółto-brązowe) i często mają wygląd skórki pomarańczowej. Najczęstsza lokalizacja obrzęku śluzowatego przedgoleniowego znajduje się nad goleniami, zwłaszcza w okolicy przedpiszczelowej lub na grzbiecie stopy.

- Analizy i wizualizacje.

Rutynowe testy laboratoryjne, takie jak kompleksowy panel metaboliczny, mogą pomóc w ocenie czynności nerek, albumin i testów czynności wątroby. Wszystkie dzieci z obrzękiem powinny mieć badanie moczu. Paski testowe moczu wykrywają przede wszystkim albuminę i wymagają dodatkowego testu strącania białek kwasu sulfosalicylowego w celu wykrycia globulin i białek Bence Jonesa. Stosunek białka w moczu do kreatyniny lub zawartość białka w moczu dobowym może wyeliminować potrzebę badania kwasu sulfosalicylowego. Znalezienie wyraźnie pozytywnego testu na białko w połączeniu z hipoalbuminemią i obrzękiem klinicznym jest w rzeczywistości objawem diagnostycznym zespołu nerczycowego. Pomiar peptydu natriuretycznego w mózgu może dostarczyć wskazówek dotyczących podstawowej przyczyny CHF. Testy albumin i czynności wątroby mogą pomóc w diagnozowaniu marskości wątroby.

RTG klatki piersiowej jest przydatne do wykrywania niewydolności serca, obrzęku płuc i wysięku opłucnowego. Ze względów bezpieczeństwa, łatwości użytkowania i dostarczonych informacji, najczęściej metodą rentgenowską stosowaną u pacjentów z niewydolnością nerek jest ultrasonografia badanie nerek. Ultrasonografia pozwala lekarzowi określić wielkość nerek i ocenić torbielowatość nerek oraz wodnopłodność. Echokardiografia serca może ocenić czynność komór, wykryć wysięk osierdziowy i pomóc w diagnozowaniu chorób serca.

Echokardiografia do oceny ciśnienia w tętnicy płucnej jest zalecana u pacjentów z: zespół obturacyjnego bezdechu sennego i obrzęk. USG żył jest preferowaną metodą obrazowania w przypadku podejrzenia ZŻG. Ultrasonografia dupleksowa może być również wykorzystana do potwierdzenia przewlekłej niewydolności żylnej. Angiografię rezonansu magnetycznego z flebografią kończyny dolnej i miednicy można wykorzystać do oceny wewnętrznej lub zewnętrznej ZŻG miednicy lub biodra. Ucisk lewej żyły biodrowej przez prawą tętnicę biodrową (zespół Maya-Turnera) należy podejrzewać u kobiet w wieku 18 i 30 lat z obrzękiem lewej kończyny dolnej. Limfoscyntygrafia jest metodą z wyboru do oceny obrzęku limfatycznego, gdy diagnozy nie można postawić klinicznie. MRI może pomóc zdiagnozować etiologię mięśniowo-szkieletową, taką jak pęknięty mięsień brzuchaty łydki lub torbiel podkolanowa.

Leczenie

W leczeniu obrzęków należy kierować się ich etiologią. Przyczyny zwykle obejmują przewlekłą niewydolność żylną, obrzęk limfatyczny, zakrzepicę żył głębokich i obrzęk polekowy. Obrzęk płuc jest jedyną zagrażającą życiu postacią uogólnionego obrzęku, która wymaga natychmiastowego leczenia. We wszystkich innych stanach obrzękowych usuwanie nadmiaru płynu może być wolniejsze, ponieważ nie stanowi poważnego zagrożenia dla życia pacjenta. U pacjentów z uogólnionym obrzękiem spowodowanym niewydolnością serca, zespołem nerczycowym lub pierwotnym zatrzymaniem sodu płyn obrzękowy może ulec szybkiej mobilizacji.

U pacjentów z anasarką usunięcie 2 do 3 litrów lub więcej płynu obrzękowego w ciągu 24 godzin można zwykle przeprowadzić bez klinicznie istotnego zmniejszenia objętości osocza. U pacjentów z obrzękiem miejscowym spowodowanym niedrożnością żylną lub limfatyczną lub złośliwym wodobrzuszem, leczenie diuretykami może spowodować zmniejszenie objętości płynów. Terapia moczopędna uogólnionych stanów obrzękowych zwykle rozpoczyna się od diuretyków pętlowych, takich jak furosemid.

U pacjentów z marskością wątroby połączenie spironolaktonu i diuretyku pętlowego jest preferowanym początkowym schematem diuretycznym w zapobieganiu hipokaliemii. Ponieważ hipokaliemia predysponuje do zwiększonej produkcji amoniaku. Pacjenci z zespołem nerczycowym mogą wymagać większych dawek leków moczopędnych. Niektóre przypadki obrzęku idiopatycznego są spowodowane przez leki moczopędne, a początkowe podejście do pacjentów z obrzękiem idiopatycznym, którzy już przyjmuje leki moczopędne, jest odstawienie leków moczopędnych na co najmniej 2-3 tygodnie i stymulowanie ograniczenia sodu w dieta.

Podstawą terapii obrzęków kończyn dolnych z powodu niewydolności żylnej są mechaniczne metody leczenia, w tym pończochy uciskowe z uniesieniem nóg i uciskiem od 20 do 30 mm Hg. Sztuka. z łagodnym obrzękiem i od 30 do 40 mm Hg. Sztuka. z ciężkim obrzękiem powikłanym wrzodami. Terapia kompresyjna jest przeciwwskazana u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych. Miejscowa pielęgnacja skóry i ran owrzodzeń żylnych jest ważna, aby zapobiegać wtórnemu cellulitowi i zapalenie skóry. Wyprysk (zastoinowe) zapalenie skóry, charakteryzujący się suchą, zapalną, łuszczącą się skórą żylaki powierzchowne, często występują u pacjentów z przewlekłymi żylakami żylnymi niepowodzenie. Zabiegi obejmują codzienne nawilżanie emolientami i krótkie kursy miejscowe kortykosteroidy na mocno zapaloną skórę.

Podstawowe leczenie obrzęku limfatycznego obejmuje kompleksową fizjoterapię zmniejszającą przekrwienie, w tym manualny masaż limfatyczny i opatrunki wielowarstwowe. Pierwszym celem jest poprawa resorpcji płynów i kontynuowanie aż do uzyskania maksymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Faza podtrzymująca leczenia obejmuje pończochy uciskowe przy 30-40 mm Hg. Sztuka. Urządzenia do kompresji pneumatycznej mogą być stosowane jako uzupełnienie standardowej terapii. Chirurgiczne usunięcie guza lub zabiegi omijające są ograniczone do ciężkich przypadków opornych na leczenie. Nie wykazano skuteczności leków moczopędnych w leczeniu obrzęku limfatycznego.

Prognoza

Rokowanie anasarca zależy od podstawowej etiologii. Odwracalne przyczyny mogą mieć korzystny wynik, podczas gdy nieodwracalna etiologia i nowotwory złośliwe mają złe rokowanie. Jednak w większości sytuacji, zanim rozwinie się anasarca, podstawowy problem nie jest już uleczalny.

Komplikacje

Jeśli choroba nie jest leczona, powszechne powikłania obejmują między innymi owrzodzenia skóry, infekcje skóry, duszność, zastoinową niewydolność serca i śmierć.