Paragonimioza: objawy u ludzi, diagnostyka, leczenie

Paragonimiasis to inwazja pasożytnicza z klasy przywr wywołana przez przywry płucne z rodzaju Paragonimus. Choroba charakteryzuje się ostrym początkiem i towarzyszy jej uszkodzenie układu oddechowego i nerwowego, jamy brzusznej oraz tkanki tłuszczowej podskórnej.

Trochę o paragonimiazie

Paragonimoza jest naturalną infekcją ogniskową. Najczęściej wykrywany jest u osób mieszkających w Azji Południowo-Wschodniej, Afryce Zachodniej i na Dalekim Wschodzie. Są to regiony, w których ludzie przyzwyczajeni są do jedzenia surowego mięsa skorupiaków, co jest przyczyną powstawania stref endemicznych dla choroby.

Podatność człowieka na paragonimioza jest wysoka. Przedłużający się przebieg procesu patologicznego na tle braku odpowiedniej diagnostyki i opieki terapeutycznej staje się przyczyną najcięższych powikłań dotykających tkanki oskrzeli i płuc. Obraz kliniczny choroby zależy od czasu trwania infekcji i intensywności inwazji.

Produkty przemiany materii robaków i ich larw powodują uszkodzenia tkanek, wywołując stan zapalny. W płucach tworzą się nacieki, które obejmują ogromną akumulację eozynofili. Z biegiem czasu włamują się do jamy narządu, wyrzucając zawartość w postaci krwi i jaj robaków. Wszystkim temu towarzyszą poważne komplikacje.

Oprócz układu oddechowego pasożyty mogą atakować brzuch i mózg. W tym drugim przypadku sytuacja jest uważana za wyjątkowo niebezpieczną dla zdrowia. Paragonimoza często łączy się z infekcjami bakteryjnymi.

Czynnik sprawczy choroby

Robak powodujący patologię należy do przywr płucnych z rodzaju Paragonimus. Przywra jest jajowata i ma dwie przyssawki – brzuszną i ustną. Kolor czerwony. Długość pasożyta sięga 12 mm, szerokość do 7 mm.

Paragonimus jest hermafrodytą. Proces reprodukcji rozpoczyna się natychmiast po osiągnięciu przez robaki dojrzewania. Jaja pasożyta mają złoty kolor i mają ochronny naskórek. Są uwalniane do środowiska, gdzie muszą przejść przez kilka etapów swojego cyklu życia.

Cykl życia robaka

Dorosłe robaki, pasożytujące w płucach, składają jaja w swoich kapsułkach. Są wydalane do środowiska zewnętrznego podczas kaszlu wraz z plwociną, która jest albo wypluwana przez pacjenta, albo jest połykany ze śliną do przewodu pokarmowego i jest już z niego ewakuowany do otaczającej przestrzeni z kałem szerokie rzesze.

W ich ciele miraditsia gładko przeradza się w cerkarie. Na tym etapie pasożyty zaczynają szukać drugiego żywiciela pośredniego – kraba lub kraba. Po przeniknięciu do jego ciała czynnik sprawczy choroby zamienia się w metacerkarium i staje się gotowy do inwazji człowieka.

Cały cykl życia robaka składa się z kilku etapów. Rozważmy je bardziej szczegółowo w poniższej tabeli i na zdjęciu.

Etapy rozwoju	Opis
JAJKA PARAGONIMU	Wchodzą do środowiska zewnętrznego z ludzką plwociną lub kałem.
MIRADITIONS	Larwy, które wylęgają się z jaj w zbiorniku słodkowodnym, rozwijają się w ciele ślimaka lub mięczaka przez 5 miesięcy.
KOŚCIOŁY	Pomimo tego, że pasożyt pozostaje larwą, wygląda jak dorosły, ponieważ ma długi ogon, przyssawki, układ nerwowy i zdolność do aktywnego poruszania się. Na tym etapie patogeny infekują ciała skorupiaków.
METACERCARIA	Larwy gotowe do inwazji, których liczba w ciele owoców morza może sięgać tysiąca.
DOROSŁY	Dostają się do przewodu pokarmowego żywiciela końcowego - osoby lub zwierzęcia ze słabo przetworzonym mięsem z owoców morza. Gdy znajdzie się w nim, larwa zostaje uwolniona ze swojej skorupy i stara się dostać do ogólnego krwiobiegu, wnikając w ściany narządu. Za pomocą układu limfatycznego pasożyty rozprzestrzeniają się po całym ciele. Przeważnie robaki utrzymują się w tkance płucnej, gdzie w ciągu 14 dni przekształcają się w dojrzałe robaki zdolne do natychmiastowego rozmnażania.

Drogi infekcji

Inwazja jest przenoszona na ludzi przez niedostatecznie przetworzone termicznie mięso skorupiaków, które są nosicielami metacerkarii. Oprócz ludzi na patologię podatne są zwierzęta domowe i dzikie, głównie przedstawiciele rodziny kotów. W ich ciałach robaki kończą z zakażoną wodą lub podczas jedzenia owoców morza, gryzoni itp.

Przyczyną paragonimozy jest infekcja człowieka drogą fekalno-oralną przez przywry płucne - przywry. Pasożyty przechodzą przez złożony mechanizm rozwoju. Ich ostatecznymi właścicielami są ludzie i zwierzęta - koty, psy, szczury itp.

Średnio dojrzały osobnik Paragonimus żyje w ludzkim ciele około 5 lat, jeśli nie ma leczenia.

Etap inwazyjny

Metacerkarie są inwazyjną formą pasożyta. Zakażenie następuje po zjedzeniu skorupiaków, które nie zostały poddane obróbce cieplnej lub po piciu skażonej wody. Podatność człowieka na inwazję jest niezwykle wysoka.

W przewodzie pokarmowym metacerkarie szybko pozbywają się swoich błon i uszkadzają ściany dwunastnicy. Po przeniknięciu do krążenia ogólnoustrojowego migrują do jamy otrzewnej, płuc lub mózgu. Około 2 tygodnie po inwazji pasożyty osiągają dojrzałość płciową i jako hermafrodyty zaczynają rozmnażanie, rozpoczęcie składania jaj, które następnie są wycofywane do środowiska zewnętrznego i cyklu życiowego robaków trwa.

Objawy

Okres inkubacji paragonimozy trwa od 3 dni do 3 tygodni. Obraz kliniczny choroby zależy całkowicie od stadium procesu patologicznego i lokalizacji robaka.

Klasyfikacja inwazji została omówiona w małej tabeli.

Rodzaje paragonimiasis	Opis
TYPOWY (PŁUCNY)	Pasożyty zlokalizowane są w narządach oddechowych, głównie w oskrzelach.
LARWA (LARWA)	Czynnik sprawczy choroby utrzymuje się w mięśniach, płucach i innych narządach wewnętrznych, negatywnie wpływając na osobę.
ATYpikowa (pozapłucna)	Robaki tworzą podskórne guzki z ruchliwością.
ŁĄCZNY	Jednocześnie organizm jest uszkadzany, kilka jego układów naraz przez patogeny.

U 20% populacji choroba jest utajona. W pozostałej części proces patologiczny charakteryzuje się znakami, których intensywność zależy od stopnia i czasu trwania inwazji robaków.

Płucna postać paragonimozy. Zaczyna się ostro, a wyraźne objawy robaczycy mogą trwać od 7 dni do 1 roku. Zakażenie organizmu i migracja niedojrzałych osobników do dróg oddechowych powoduje rozwój następujących objawów klinicznych:

• ból brzucha;
• wysypki skórne;
• swędzenie i obrzęk jak pokrzywka;
• dyskomfort w klatce piersiowej;
• pogorszenie stanu zdrowia;
• kaszel z plwociną, która ma śluzowaty charakter z domieszką krwi;
• nadmierne pocenie;
• stan podgorączkowy niewiadomego pochodzenia przez długi czas.

Gdy tylko pasożyty dotrą do tkanki opłucnej płuc, przechodzą przez przeponę z urazem narządów wewnętrznych. Często staje się to przyczyną odmy opłucnowej lub zapalenia opłucnej.

W płucach pasożyty wywołują stan zapalny. Do dalszego rozwoju robaki potrzebują osłony ochronnej, więc wokół nich zaczyna tworzyć się włóknista kapsułka. Jego powstawaniu towarzyszą ostre reakcje alergiczne.

Po ustąpieniu pierwszych objawów choroby rozpoczyna się przewlekła faza paragonimozy. Charakteryzuje się zmniejszeniem wielkości kapsułek pasożytów, aż do powstania cienkich form torbielowatych. Oprócz dojrzałych robaków zawierają płyn i unoszące się w nim jaja. To zawartość kapsułek wychodzi wraz z flegmą.

Paragonimoza płucna w fazie przewlekłej charakteryzuje się następującymi objawami:

• kaszel z ciemną flegmą;
• ból w klatce piersiowej;
• duszność przy niewielkim wysiłku.

Objawy choroby są często mylone z zakażeniem gruźlicą. Paragonimoza różni się od niej wysokim stężeniem eozynofili we krwi i brakiem temperatury podgorączkowej w fazie przewlekłej.

Pozapłucna postać paragonimozy. W tym przypadku pasożyty zlokalizowane są w narządach wewnętrznych człowieka, wpływając na mózg, wątrobę, jelita, nerki, mięśnie, najądrza u kobiet i jądra u mężczyzn, tłuszcz podskórny i dużo inny.

Paragonimoza mózgowa rozpoznawana jest u 50% pacjentów, najczęściej wśród dzieci. Patologia wymaga leczenia szpitalnego. W początkowej fazie choroby często mylone jest z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych.

Objawy paragonimozy mózgowej:

• bół głowy;
• wymiociny;
• zespół konwulsyjny;
• pogorszenie widzenia.

Rzadziej rozwijają się napady padaczkowe. W przypadku braku odpowiedniego leczenia choroba często kończy się śmiercią.

Paragonimoza brzucha rozpoznawana jest u 25%. Oznacza to, że proces patologiczny jest zlokalizowany w jelitach, wątrobie lub śledzionie. Jedyną wiarygodną oznaką paragonimozy brzucha są luźne stolce zmieszane z krwią i ciągłym bólem brzucha.

U innych pacjentów robaczyca atakuje inne narządy wewnętrzne. Na przykład obecność krwi w moczu może wskazywać na lokalizację pasożyta w nerkach. Klęska rdzenia kręgowego charakteryzuje się uporczywym paraliżem. Jeśli robaki migrują do mięśnia sercowego, patologia zwykle kończy się śmiercią pacjenta.

Diagnostyka

Główne kryteria postawienia diagnozy to:

• zebranie wywiadu;
• testy laboratoryjne;
• działania instrumentalne.

W trakcie rozmowy z pacjentem specjalista dowiaduje się, na jakie objawy skarży się, czy wystąpił fakt użycia surowa woda lub nieprzetworzone termicznie mięso krabów lub raków na obszarach, na których występuje epidemiologia paragonimozy życzę wszystkiego najlepszego. Głównym objawem choroby dla lekarza jest połączenie objawów oddechowych i neurologicznych robaczycy.

Badania laboratoryjne zależą od charakterystyki procesu patologicznego. Wymieniamy je poniżej:

• Forma larwalna (inwazyjna). W ciągu pierwszych 3 miesięcy po rzekomej inwazji pacjentowi przypisuje się diagnozę ELISA, która pozwala na wykrycie swoistych przeciwciał przeciwko antygenom czynnika sprawczego we krwi.
• Postać płucna. Badaniu podlega ludzka plwocina i kał, jaja robaków znajdują się w nich w sposób laboratoryjny.
• Postać pozapłucna. W zależności od lokalizacji pasożyta pacjent może przejść biopsję formacji podskórnych, badanie żółci i moczu, a także ogólne badanie krwi, potwierdzające obecność procesu patologicznego w organizmie z powodu eozynofilii i limfocytoza.

Diagnostyka instrumentalna choroby opiera się na zdjęciu rentgenowskim płuc. Może wskazywać na nacieki zapalne, zapalenie opłucnej, zrosty, formacje torbielowate z rozmytymi granicami w jamie narządu.

Dodatkowo specjalista może przepisać następujące metody instrumentalne:

• MRI mózgu - przy paragonimiazie wykrywa się zwapnienia podobne do baniek mydlanych.
• Badanie laparoskopowe - pozwala wykryć w jamie brzusznej kapsułki pasożytów o treści ropnej, krwotocznej i mieszanej, z obowiązkową obecnością jaj robaków.

Leczenie

Paragonimiasis, podobnie jak większość inwazji, na przykład przywr, oprócz odrobaczenia, wymaga leczenia odczulającego i objawowego. Zastanówmy się, z czym pacjent ma do czynienia w praktyce.

Inwazyjny etap patologii opiera się na ostrych reakcjach alergicznych, dlatego przed przeprowadzeniem konkretnego leczenia eksperci nalegają na krótkoterminowych kursach leków przeciwhistaminowych (Suprastin, Loratadin), przy braku odpowiedniej pomocy - glikokortykosteroidy (Prednizolon).

Właściwie samo odrobaczanie opiera się na przyjmowaniu tradycyjnych środków przeciwpasożytniczych. Zwykle lekarz przepisuje następujące leki:

• Prazikwantel. Dzienna dawka dla dorosłych i dzieci wynosi 70 mg na kg masy ciała. Zalecaną ilość leku dzieli się na trzy porcje i przyjmuje rano, po południu i wieczorem po posiłkach w równych odstępach czasu, nie przekraczających 4 godzin. Kurs trwa od 1 do 5 dni.
• Bitionol. Dzienna dawka wynosi 2 gramy na kg masy ciała, podzielona na trzy dawki. Czas trwania leczenia wynosi 20 dni, ale lek przyjmuje się co drugi dzień.
• 2% chlorowodorek alkaloidu emetyny. Środek wstrzykuje się w ilości 1,5 ml rano i wieczorem. Kurs 5 dni, powtórz po tygodniu.

W przypadku paragonimozy mózgowej pacjent zostaje umieszczony w szpitalu. Leczenie w tym przypadku, oprócz głównego kursu odrobaczania, obejmuje następujące aspekty:

• leki przeciwdrgawkowe;
• nootropy;
• diuretyki;
• leki przeciwhistaminowe.

Przewlekła paragonimoza wymaga stosowania następujących leków:

• immunomodulatory;
• kompleksy multiwitaminowe;
• oznacza, że ​​normalizują pracę serca i naczyń krwionośnych;
• wzmacnianie metod fizjoterapii.

Leczenie środkami ludowymi. Receptury medycyny alternatywnej pomagają w paragonimizie osłabić pasożyty i szybko przywrócić funkcje narządów uszkodzonych w wyniku choroby, na przykład płuc. Ponieważ inwazja na początkowym etapie wywołuje ciężkie zatrucie, zaleca się pacjentowi stosowanie lewatyw oczyszczających.

Pestki dyni mają szkodliwy wpływ na przywry. Ten prosty środek ludowy w ilości 200 gramów należy spożywać codziennie rano na czczo, po przebudzeniu. W ciągu najbliższych 24 godzin nie należy jeść ani pić niczego poza czystą wodą. Zabieg wykonuje się co tydzień, raz na 7 dni, aż do zniknięcia objawów robaczycy. Oczywiście leczenie choroby za pomocą leków w tym czasie jest mile widziane.

Dodatkowo można zauważyć działanie przeciwpasożytnicze wobec czynników wywołujących paragonimiazę u trojki, wrotyczu pospolitego, piołunu, goździka, kolendry i szyszek sosny zielonej. Ale wszystkie wymienione fundusze nie są w stanie samodzielnie poradzić sobie z procesem zakaźnym bez użycia leków syntetycznych. Dlatego powinny być stosowane pomocniczo.

Komplikacje

Paragonimiaza płuc może powodować następujące konsekwencje:

• odma płucna;
• ropień płucny;
• naruszenie ruchomości przepony;
• krwawienie w drogach oddechowych.

Uszkodzenie mózgu prowadzi do następujących komplikacji:

• padaczka;
• różne formy paraliżu;
• zanik nerwu wzrokowego.

Prognoza

Jeśli leczenie choroby rozpocznie się na czas, paragonimiaza praktycznie nie powoduje powikłań, osiąga się powrót do zdrowia pacjenta. Pozapłucne formy inwazji mają mniej korzystne rokowanie, ponieważ działania terapeutyczne nie zawsze są skuteczne, zwłaszcza w przypadku robaczycy mózgowej. W takich przypadkach patologia może zakończyć się śmiercią osoby.

Profilaktyka

Ponieważ mówimy o inwazji robaków, przestrzeganie zaleceń zapobiegających infekcji pozwala na jej wykluczenie. Eksperci radzą przestrzegać prostych zasad wymienionych poniżej:

• jeść owoce morza i skorupiaki po odpowiedniej obróbce cieplnej;
• nie połykaj wody podczas pływania w otwartych źródłach naturalnych i odmawiaj pływania, jeśli na ciele występują zewnętrzne urazy, na przykład zadrapania lub skaleczenia;
• zawsze pij tylko oczyszczoną lub przegotowaną wodę.

Ponadto ważne jest, aby zwracać uwagę na własne zdrowie, wzmacniać odporność, obserwować osobiste higieny i przy pierwszych oznakach kłopotów skonsultuj się ze specjalistą o ewentualnym ryzyku inwazja. Takie zapobieganie paragonimiazie pomoże zminimalizować prawdopodobieństwo zarażenia się chorobą.