Psychosomatyka astmy oskrzelowej u dzieci i dorosłych

Psychosomatyka astmy oskrzelowej przewiduje interakcję czynników psychogennych i psychoemocjonalnych w rozwoju chorób oskrzelowo-płucnych. Liczne badania wykazały, że istnieje ścisły związek między uduszeniem a zewnętrznym bodźcem psychogennym.

Prawie każdy pacjent zauważa, że ​​atak astmy komplikuje lęk, stres emocjonalny lub stres psychiczny. Astma oskrzelowa jest tylko typowym przykładem psychosomatycznego charakteru rozwoju, który bezpośrednio zależy od stabilności psychiki. Prawie każdy chory na astmę oskrzelową zauważa pogorszenie stanu podczas silnych emocji.

Psychosomatyczne przyczyny rozwoju astmy oskrzelowej

Choroba astmatyczna może powstać nie tylko w wyniku czynnika emocjonalnego. Jego głównym powodem jest zwiększona wrażliwość układu odpornościowego na dostanie się do organizmu różnych czynników drażniących. Często nerwowe przeciążenie może wywołać atak astmy.

Do psychosomatycznych przyczyn rozwoju choroby należą:

• silny stres emocjonalny;
• wstrząsy nerwowe;
• niestabilność psychiczna układu nerwowego;

• choroby neuropsychiatryczne o przewlekłej etiologii itp.

U dzieci astma oskrzelowa może być przenoszona genetycznie, ale nie jest to wskaźnik obowiązkowego występowania choroby. W tym przypadku ważną rolę odgrywa stabilność emocjonalna i ogólna percepcja sytuacji. Jeśli stres emocjonalny zostanie złagodzony w odpowiednim czasie, prawdopodobieństwo ataku astmatycznego może się kilkakrotnie zmniejszyć.

Z reguły rozwój fizyczny i psychosomatyczny choroby ma ścisły związek, co jest przyczyną ostrego ataku, który może towarzyszyć astmie oskrzelowej.

Statystyki chorób

Najwięcej chorób oskrzelowo-płucnych występuje u dzieci powyżej 5 roku życia. Chłopcy chorują znacznie częściej niż dziewczęta, co z punktu widzenia psychosomatyki tłumaczy się bardziej rygorystycznym wychowaniem. Z reguły większość pacjentów pozbywa się astmy w okresie dojrzewania hormonalnego, kiedy układ hormonalny ulega przebudowie.

Ważną rolę w rozwoju choroby odgrywa sytuacja społeczna w rodzinie. Udowodniono, że choroba może wystąpić u co 3 pacjentów, którzy dorastali w niepełnej rodzinie. Często zdarzają się przypadki, gdy choroba dziecka gwałtownie rozwija się w rodzinach pijących, ponadto rozwód rodziców może wpłynąć na pogorszenie psychosomatyki dziecka.

U dorosłych astmatyków szczyt zachorowań występuje w wieku 23-36 lat. W tym wieku odnotowuje się najwyższy wzrost napięcia psychicznego. Charakterystyczne jest, że w tej grupie pacjentów najczęściej chorują kobiety.

Objawy choroby

Główne objawy astmy oskrzelowej to:

• naruszenie czynności oddechowej;
• świszczący oddech;
• uczucie ucisku w okolicy klatki piersiowej;
• rozdzierający kaszel.

Oprócz charakterystycznych objawów można zaobserwować objawy psychosomatyczne związane ze stanem emocjonalnym pacjenta, a zwłaszcza dziecka.

Obejmują one:

• zwiększona drażliwość nerwowa lub, odwrotnie, całkowita apatia;
• zaburzenia odpoczynku i snu;

• niezdolność do koncentracji uwagi;
• czasami może występować agresja bez motywacji i załamania emocjonalne.

W przypadku pojawienia się któregokolwiek z tych objawów oprócz alergologa i pulmonologa wymagana jest profesjonalna konsultacja psycholog, który jest w stanie ocenić nasilenie objawów i podjąć niezbędne działania w celu złagodzenia stanu pacjenta.

Portret psychologiczny astmatyka

Nasilenie psychosomatyki zależy od zachowania pacjenta. Aby określić profil psychologiczny osoby cierpiącej na tę chorobę, jej stan ocenia się według następujących kryteriów:

Samotność i samorealizacja

Z reguły w tym okresie pacjent próbuje przejść na emeryturę, ukrywając swoje emocje. W przewlekłym przebiegu astmy oskrzelowej silniej obserwuje się samoizolację pacjenta.

Kapryśność

Pacjent staje się kapryśny, trudno mu się podobać i zadowolić. Zachowanie w życiu codziennym staje się nadmiernie pedantyczne, co wiąże się ze zwiększonymi wymaganiami wobec innych. W przypadku najmniejszego naruszenia jego wymagań pacjent wycofuje się i wycofuje z tego, co się dzieje. Najczęściej takie zachowanie występuje u dziecka, co komplikuje psychodiagnostykę.

Trudność w podjęciu decyzji

Kiedy pojawiają się sytuacje konfliktowe, pacjent nie jest w stanie podjąć szybkiej decyzji lub działania. Zewnętrznie może zaakceptować punkt widzenia swojego przeciwnika, ale wewnętrznie nie zmienia zdania.

Nerwowość i uraza

W przypadku psychosomatyki astmatycy mają szybką mowę, która często jest zabarwiona negatywną emocjonalnością. Twierdzą, że ludzie wokół nich nie mogą ocenić ich stanu. Z reguły astmatycy są dość trudni do znoszenia stresujących sytuacji, co prowadzi do ostrego ataku choroby.

Taktyki leczenia

Leczenie psychosomatyczne ma na celu przede wszystkim nauczenie pacjenta wyrażania emocji bez ich powstrzymywania. Ważne jest, aby nauczyć osobę dzielić się swoimi problemami i doświadczeniami z bliskimi. Najważniejszą rzeczą w leczeniu psychosomatycznym jest umiejętność radzenia sobie w sytuacjach stresowych, unikanie przeciążenia nerwowego.

Z reguły dość trudno jest samodzielnie ustalić psychologiczne przyczyny choroby, zwłaszcza u dziecka. Dlatego potrzebna jest pomoc wysoko wykwalifikowanego psychoanalityka, który będzie w stanie dowiedzieć się o przyczynach choroby, w tym u dziecka.

Farmakoterapia zapewnia, oprócz leczenia objawowego, wyznaczenie środków uspokajających (Kozłek lekarski, Motherwort, leki przeciwhistaminowe).

W ostrych sytuacjach stresowych stosuje się seduxen lub elenium. Silniejsze środki uspokajające nie są zalecane. Należy zauważyć, że ćwiczenia oddechowe, akupunktura, zabiegi masażu i klimatoterapia wykazują dobrą skuteczność w kompleksie psychoterapii.

Astma oskrzelowa należy do jednej z najsłabiej zbadanych i złożonych chorób układu oskrzelowo-płucnego, dlatego do leczenia stosowana jest cała gama leków i terapii wspomagających, co pozwala osiągnąć długotrwałą remisję i zapobiegać możliwemu nawroty.