Wirus brodawczaka: objawy kliniczne, drogi przenoszenia oraz metody diagnostyczne i lecznicze

HPV – wirus brodawczaka ludzkiego HPV jest jedną z najczęstszych chorób.

Według Światowej Organizacji Zdrowia cierpi na nią połowa aktywnej seksualnie populacji planety, ale według innych autorów liczba ta jest znacznie wyższa i wynosi około 80%.

Problemy diagnozowania i leczenia patologii związanych z zakażeniem HPV przyciągają uwagę badaczy wszystkie kraje, od dziś wyraźnie udowodniono, że wirus brodawczaka jest ściśle związany z rozwojem raka szyjki macicy macica.

Ponadto obecnie lekarze przyznają wpływ HPV na raka prostaty, krtani i odbytnicy. Pierwsza wzmianka o wirusie brodawczaka pojawiła się stosunkowo niedawno - w 1977 i 1979 roku.

Do chwili obecnej znanych jest ponad sto genotypów HPV, z których około 40 może stać się potencjalną przyczyną procesu onkologicznego.

Nic dziwnego, że w 2008 r. Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny otrzymał Harald zur Hausen „za odkrycie wirusów brodawczaka ludzkiego, które powodują raka szyjki macicy”. Według złożonego systemu klasyfikacji wirus brodawczaka należy do rodziny Papovaviridae, która oprócz HPV obejmuje poliomawirusy i wirusy wakulizujące. Jednak w wirusologii medycznej HPV zajmuje szczególne miejsce, dlatego w najnowszych wytycznych rodzina Papillomaviridae jest izolowana jako osobna rodzina, która obejmuje 5 rodzajów, 27 gatunków i ponad 170 szczepów.

Charakteryzuje się specyficznością gatunkową, innymi słowy, choroba jest przenoszona tylko od osoby do osoby. Wirion pozbawiony jest muszli, jego średnica wynosi 40-55 nm. Genom jest reprezentowany przez kolistą dwuniciową cząsteczkę DNA. Pomimo niewielkich rozmiarów struktura czynnika wywołującego zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego jest bardzo złożona.

Składa się ona z:

• trzy onkogeny E 5 - 7, które biorą udział w transformacji komórek gospodarza;
• dwa białka regulatorowe E1 i E2, które wpływają na transkrypcję wirusa;
• dwa białka strukturalne L1 i L2, które tworzą zewnętrzną powłokę wirionu.

Wirus brodawczaka należy do grupy wirusów onkogennych, ponieważ może zakłócać różnicowanie komórek i wywołują szybką proliferację (podział) jednostek strukturalnych nabłonka skóry i błon śluzowych muszle.

Zewnętrznie objawia się to w postaci różnych brodawki i brodawczaki, a także dysplazja, która może przekształcić się w guz nowotworowy. Obecnie niezawodnie wiadomo, że wirus brodawczaka ma stabilny i wolny od mutacji genom, dzięki czemu stało się możliwe stworzenie szczepionki, która zapobiega zakażeniu zdrowej osoby wirusem HPV.

Brodawki skórne (zwykłe, płaskie i podeszwowe), które każdy rozpoznaje bez zdjęcia, częściej występują u młodzieży i mogą pozostać niezmienione przez wiele lat. Zagrożeniem są brodawki narządów płciowych, które dotykają błon śluzowych pochwy i szyjki macicy u kobiet oraz skóry prącia u mężczyzn.

Przyczynami infekcji HPV są:

• Kontakt seksualny z osobą zarażoną. Wirus brodawczaka jest najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową i nie wpływa na tylko genitalia, ale także okolice odbytu, a po kontakcie ustno-płciowym - błona śluzowa jamy ustnej wgłębienie.
• Przez uszkodzoną skórę w kontakcie ze skażonymi przedmiotami, zwłaszcza w wilgotnym środowisku. Dzieje się tak często na basenach, siłowniach, wspólnych szatniach itp. W ten sam sposób wirus przenosi się z ręczników i bielizny między członkami rodziny.
• Od zarażonej matki do dziecka. Dokładny mechanizm transmisji nie został jeszcze wyjaśniony. Większość lekarzy jest skłonna sądzić, że dzieje się tak, gdy w pochwie i szyjce macicy znajdują się ogniska wirusa HPV. Ale możliwe jest również zakażenie wewnątrzmaciczne przez łożysko, co zależy od rodzaju wirusa. Dlatego dodatni wynik badania krwi na obecność wirusa brodawczaka nie jest wskazaniem do cięcia cesarskiego.
• Samozakażenie, gdy czynnik sprawczy choroby jest przenoszony z jednej części ciała na inne, na przykład podczas golenia, używania depilatora itp.

W organizmie HPV nie zawsze prowadzi do objawów choroby. Według badania przeprowadzonego na podstawie Białoruskiej Akademii Medycznej, po skriningu diagnostycznym w przypadku wirusa brodawczaka u 65% stwierdzono utajoną infekcję przebiegającą bez żadnych objawów zewnętrznych pacjentów.

Czynnikami predysponującymi, które przyczyniają się do rozwoju objawów HPV są:

• wysoka aktywność seksualna, rozwiązły stosunek seksualny, zarówno własny, jak i partnerski, zwłaszcza kontakt z kobietą z rakiem szyjki macicy lub osobą z brodawkami odbytu i narządów płciowych;
• wczesny początek aktywności seksualnej, twierdzą ginekolodzy wcześniej 17-18 lat, błona śluzowa pokrywająca szyjkę i kanał szyjki macicy ma niewystarczającą aktywność immunologiczną, co przyczynia się do wprowadzenia wirion do zdrowej komórki, ponadto współżyciu płciowemu we wczesnym wieku często towarzyszy mikrouraz szyjki macicy i błon śluzowych narządów płciowych ścieżki;
• obecność innych chorób przenoszonych drogą płciową;
• palenie;
• nadmierne spożycie alkoholu;
• osłabienie odporności w czasie ciąży;
• awitaminoza;
• choroby zapalne wpływające na szyjkę macicy;
• niedobór odporności podczas przyjmowania cytostatyków i innych leków o podobnym działaniu do leczenia np. chorób autoimmunologicznych;
• okresu dojrzewania, ponieważ dzieci są bardziej podatne na działanie patogenu.

Biorąc pod uwagę, że wirus brodawczaka jest bardzo powszechny i ​​niebezpieczny z konsekwencjami, diagnostykę HPV należy przeprowadzać regularnie, zaczynając od 18-20 lat, jest to szczególnie ważne na etapie planowania ciąży. Obecnie leczenie choroby jest możliwe za pomocą zastrzyków i tabletek immunostymulantów i leków przeciwwirusowych, zwłaszcza terapia lekowa skuteczne w początkowych stadiach przebiegu infekcji.

Wirus brodawczaka: główne odmiany, etapy infekcji

Cała różnorodność patogenu HPV jest podzielona na rodzaje, oznaczone greckimi literami α, β, γ itd., gatunki i typy, które są określone cyframi arabskimi.

Na przykład wirus brodawczaka można wskazać w następujący sposób: α1, genotyp 61.

Większość wirionów infekujących błonę śluzową okolicy anogenitalnej to wiriony typu α.

W zależności od rodzaju zmian zachodzących w ciele rozróżnia się kilka postaci HPV:

• Genotypy HPV 1-4, 7, 10, 41, a także kilka innych, blisko spokrewnionych w budowie, powodują jedynie łagodne zmiany skórne, takie jak brodawki;
• HPV 6 i 11, 42-44 charakteryzują się powolną progresją, nazywane są również wirusami brodawczaka o niskim ryzyko raka, zwykle powodują powstawanie brodawek narządów płciowych i dróg oddechowych brodawczakowatość;
• HPV 13 i 32 są czynnikami wywołującymi chorobę Hecka, której głównym objawem jest powstawanie narośli objętościowych na błonie śluzowej jamy ustnej;
• HPV 16, 18, 31, 33, 35, 39, 41, 45, 51, 52, 56, 58, 59 są definiowane jako wirusy o wysokiej rakotwórczości ryzyko, wiążą się z występowaniem zmian przedrakowych i nowotworowych w nabłonku okolicy narządów płciowych organy. Wirus brodawczaka typu 16 występuje częściej w raku płaskonabłonkowym, a typ 18 w raku gruczołowym. Według Instytutu Epidemiologii i Mikrobiologii w Petersburgu. Pasteur, HPV wysokiego ryzyka jest wykrywany u 99,7% pacjentów z rakiem szyjki macicy, pochwy, sromu, a także u mężczyzn z rakiem prącia i okolicy odbytu.

W zależności od obrazu klinicznego wywołanego przez wirusa brodawczaka możliwe jest kilka opcji przebiegu procesu zakaźnego:

• Pierwszy etap jest również nazywany utajonym. Na tym etapie nie ma zewnętrznych objawów choroby, w tym stanie HPV może pozostać dużo lat i być wykryte podczas losowej diagnostyki, a tylko dane z badania metodą mają charakter informacyjny PCR.
• Drugi etap, etap rozwoju objawów klinicznych w wyniku wpływu wirionu na komórkę. Poszerza się zakres skutecznych badań diagnostycznych, ponadto na ciele czy błonach śluzowych wyraźnie widoczne są specyficzne oznaki HPV.
• Trzeci etap, etap dysplazji. Jest charakterystyczny dla rakotwórczych zmian w strukturze komórki.
• Czwarty etap, etap powstawania raka, czyli złośliwa transformacja komórki.

Rokowanie choroby wywołanej przez wirusa brodawczaka zależy od właściwości samego wirionu. Jeśli dostanie się do komórki i zostanie włączony do ludzkiego DNA, nie da się uniknąć powstania złośliwości. Ale w niektórych przypadkach HPV nie wpływa na genom zainfekowanej komórki, wtedy infekcja nabywa kurs nawracający, ale dość podatny na terapię, choć wymaga to wysokich cen leki.

Wirus brodawczaka ludzkiego: główne objawy kliniczne, wpływ HPV na przebieg ciąży i metody diagnostyczne

Choroba może wystąpić na kilka sposobów. Wyraźna postać HPV implikuje obecność pewnych objawów klinicznych, subklinicznym towarzyszy okresowe objawy objawów choroby, utajone przebiegają w utajeniu i mogą w ogóle nie pojawiać się przez cały czas życie człowieka.

Najczęstszym objawem charakteryzującym wirusa brodawczaka ludzkiego jest pojawienie się brodawek.

Ich lokalizacja może być różna, ale najczęściej znajdują się na obszarach skóry podatnych na urazy i mikropęknięcia. To podeszwa, dłonie, dłonie.

Nie mniej powszechne są brodawczaki, które są małymi naroślami przymocowanymi do skóry cienkim mostkiem. Mogą tworzyć się wszędzie - na szyi, twarz, pachy itp. Jednak zakażenie HPV o niskim i wysokim ryzyku rakotwórczym, może prowadzić do powstawania brodawek narządów płciowych na wargach sromowych, błonie śluzowej pochwy, szyjce macicy, skórze wokół odbytu.

U mężczyzn podobne formacje występują również w okolicy odbytu i na penisie. Brodawki są nieco podobne do brodawczaków, ale szybko się rozprzestrzeniają i znajdują się obok siebie. Brodawczak ludzki, który znajduje się w okolicy narządów płciowych i odbytu, jest zwykle przenoszony drogą płciową. Co więcej, ryzyko infekcji wynosi prawie 80% nawet przy pojedynczym kontakcie seksualnym z zarażonym partnerem.

Wirus znika sam w ciągu 9-15 miesięcy od daty spożycia. Jednak w obecności pewnych czynników ryzyka onkogenny wirus brodawczaka ludzkiego powoduje transformację zdrowych komórek i rozwój guza. Średnio proces ten może trwać do 20 lat.

U kobiet HPV zlokalizowany w okolicy narządów płciowych charakteryzuje się następującymi objawami:

• ze względu na specyfikę flory bakteryjnej pochwy pod brodawkami narządów płciowych gromadzi się śluzowy sekret o nieprzyjemnym specyficznym zapachu;
• swędzenie zmartwień;
• w przypadku przypadkowego urazu podczas zabiegów higienicznych lub kontaktu seksualnego pojawia się ból, uszkodzeniu brodawek towarzyszy lekkie krwawienie.

U mężczyzn brodawczak charakteryzuje się tworzeniem zrośniętych brodawek na mosznie, pod głową i na wędzidełku prącia. Narośla skórne nie są gęste w dotyku, jednak podczas stosunku płciowego ich ciągłe tarcie powoduje silny dyskomfort. Wzrostowi kłykcin wokół odbytu często towarzyszy ból i swędzenie, ponieważ obszar ten jest stale podatny na mikrourazy podczas wypróżnień i późniejszych zabiegów higienicznych.

Ponadto niekonwencjonalny seks może prowadzić do bólu i krwawienia, co zwiększa ryzyko zarażenia się innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową, zwłaszcza HIV. Zakażenie małych dzieci następuje albo podczas porodu, albo podczas używania wspólnych artykułów higienicznych z zakażonymi rodzicami (ręczniki, myjki itp.).

Oprócz brodawek i brodawczaków o różnej lokalizacji możliwe jest uszkodzenie błon śluzowych jamy ustnej, spojówek i górnych dróg oddechowych. W tym przypadku wirus brodawczaka ludzkiego powoduje powstawanie tzw. brodawek krtaniowych. Przy osłabionej odporności, szczególnie u noworodków, rozprzestrzeniają się do dolnych dróg oddechowych, co może nawet powodować uduszenie.

U dziewcząt z zakażeniem wirusem brodawczaka od wieku 3-4 tygodni do 7-8 lat, z jakimkolwiek zapaleniem sromu i pochwy i dysbiozą pochwy, odnotowuje się tendencję do wyraźnego zapalenia.

W tym przypadku dotknięty obszar jest bardzo rozległy i często przechodzi do okolicy krocza, fałdów pachwinowych i udowych. Czasami występuje erozja.

Takie objawy są związane z niedojrzałością mechanizmów odporności miejscowej, którą pogarsza naruszenie zasad higieny (zbyt częste lub odwrotnie, niedostateczne pranie, używanie nieodpowiednich żeli i mydeł do tych celów, słabe wypłukiwanie bielizny po praniu, nadmierne owijanie i itp.).

Z reguły brodawczak nie wpływa ani na przebieg ciąży, ani na wewnątrzmaciczny rozwój płodu. Przynajmniej do tej pory lekarze nie stwierdzili żadnego związku między wrodzonymi patologiami u dziecka a HPV. Zgodnie z protokołami opracowanymi w ginekologii każda kobieta, rejestrując się u klinika pobiera wymaz z pochwy na infekcje, a podczas badania lekarz zwraca uwagę na ich obecność brodawki narządów płciowych.

Obecnie istnieje wiele sposobów zapobiegania i leczenia HPV. Są to różne tabletki i zastrzyki, leki przeciwwirusowe są również produkowane w postaci czopków doodbytniczych, antybiotyki stosuje się w celu wyeliminowania współistniejącego bakteryjnego zapalenia narządów płciowych.

Biorąc pod uwagę możliwe skutki uboczne takiej terapii, równie popularne są homeopatia i homeopatia oraz preparaty homeopatyczne na bazie różnych ziół. Ale przed podjęciem decyzji o sposobie leczenia wirusa brodawczaka konieczne jest nie tylko laboratoryjne potwierdzenie jego obecności metody, ale także przeprowadzenie genotypowania, czyli określenie do jakiego typu należy wykryty HPV i jego ocena ryzyko raka.

Istnieje kilka metod diagnozowania infekcji:

• Badanie wizualne szyjki macicy w połączeniu z określonym testem z 3-5% kwas octowy i roztwór Lugola.
• Badanie cytologiczne z oceną wyników według klasyfikacji Papanicolaou, według której wyróżnia się 5 klas. Pierwsze dwa wskazują na brak HPV, zmiany odpowiadające trzeciej klasie wymagają ponownej diagnozy lub zastosowania dodatkowych metod badawczych, klasa czwarta charakteryzuje się obecnością pojedynczych komórek z oznakami transformacji nowotworowej, klasa piąta implikuje obecność w analizowanej próbce dużej liczby nietypowe komórki. W tym przypadku diagnoza nowotworu złośliwego praktycznie nie budzi wątpliwości.
• Kolposkopia i biopsja tkanek szyjki macicy i kanału szyjki macicy są niezbędne do wyjaśnienia obrazu cytologicznego.
• Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) jest najbardziej wiarygodną metodą diagnostyczną, nawet jeśli wirus brodawczaka ludzkiego jest utajony, ponieważ podczas analizy określa się obecność DNA wirionu. Krew do tego badania nie jest pobierana, ponieważ lokalizacja objawów infekcji poza obszarem narządów płciowych zwykle wskazuje na łagodny przebieg choroby. Dlatego tkanka uzyskana ze skrobania układu moczowo-płciowego jest wykorzystywana jako materiał do PCR.

Z reguły, z pozytywnym wynikiem na wirusa brodawczaka, wykonuje się dodatkowe testy, aby określenie przyczyny choroby, ponieważ objawy kliniczne infekcji zwykle wskazują niedobór odpornościowy.

Jak leczyć HPV: główne metody terapii lekowej, kliniczne objawy infekcji

Wirusowi brodawczaka mogą towarzyszyć różne objawy, od całkowicie nieszkodliwych brodawek po raka. Sposób leczenia HPV zależy od zewnętrznych objawów infekcji.

Na przykład wulgarne brodawki występują u ponad połowy pacjentów z wirusem brodawczaka. Dominującymi miejscami ich lokalizacji są dłonie, chociaż takie formacje mogą pojawić się na dowolnej części ciała, w tym na błonach śluzowych.

Brodawki podeszwowe są również powszechne, ale zwykle tworzą się na piętach i okolicy śródstopia, czyli miejscach najbardziej narażonych podczas chodzenia. Ten sam czynnik prowadzi do wzrostu brodawek (zwanych też szpicami) do wewnątrz, co odróżnia je od brodawek pospolitych lub brodawczaków narządów płciowych. Płaskie brodawki zwykle tworzą się na twarzy, szyi, ramionach i nogach.

Z reguły nie wystają ponad powierzchnię skóry, ich wielkość waha się od 2 do 5 mm, kolor - od miąższu do czerwieni i brązu. Różnorodne brodawki narządów płciowych stanowią najmniejszy odsetek przypadków. Leczenie wirusa brodawczaka zależy od wyników badania cytologicznego. Rozmiar brodawek narządów płciowych waha się od małych formacji do masywnych.

Objawy rzadkiej grudkowatości bowenoidalnej i choroby Bowena charakteryzują się widocznymi zmianami na skórze i błonach śluzowych, zwykle u mężczyzn. Pojawiają się szorstkie narośla o nieregularnym kształcie. W niektórych przypadkach objawy ustępują samoistnie. Brodawki epidermolysplasia często występują w okresie dojrzewania, czemu towarzyszą liczne wysypki przypominające wyglądem zwykłe płaskie brodawki.

W przypadku zakażenia wirusem HPV typu 5, 8 i 47 istnieje wysokie ryzyko zachorowania na raka skóry. Kłykciny olbrzymie Buschke-Levensteina występują w pojedynczych przypadkach. Charakteryzuje się agresywnym wzrostem formacji w głąb podstawowych struktur skóry właściwej, ale rzadko powoduje przekształcenie komórek w złośliwe.

Rak szyjki macicy jest bardzo powszechną chorobą, według krajowych statystyk, tylko w Rosji co roku od patologii, umiera 20 kobiet, a jak wskazuje WHO, 500 000 nowych przypadków takich onkologicznych Pokonać.

Ponad 70% patologii jest spowodowanych przez HPV typu 16 i 18. Rak sromu i pochwy występuje z genotypami HPV 16 i 18 (odpowiednio u 36% i 58% pacjentek). Przyczyną każdych 10 przypadków patologii staje się HPV typu 6 i 11, które są uważane za nisko onkogenne.

Rak odbytu występuje półtora raza częściej u kobiet niż u mężczyzn. Eksperci uważają, że w większości przypadków infekcja przenoszona jest poprzez seks analny, chociaż możliwe są inne drogi infekcji.

HPV typu 16 i 18 występują u 75% pacjentów z tą chorobą. Według szacunków WHO rak prącia stanowi prawie 0,5% wszystkich patologii nowotworowych u mężczyzn. W 38% przypadków jest związany z genotypami HPV 16 i 18, 5% - z typami HPV 6 i 11. Jeśli chodzi o pytanie, jak leczyć wirusa brodawczaka, za najskuteczniejszą uważa się terapię skojarzoną. Usuwanie formacji spowodowanych przez HPV odbywa się metodami chemicznymi i fizycznymi.

W pierwszym przypadku stosuje się leczenie kwasami, formaldehydem, antymetabolitami itp. Dobre efekty daje również usuwanie mechaniczne, krioterapia, laser i elektrochirurgia. Miejscowe aplikacje interferonów i ich induktorów (w postaci maści) mają działanie terapeutyczne. Jako terapia ogólnoustrojowa przepisywane są leki przeciwwirusowe i immunomodulujące. Są to na przykład Groprinosin, Cycloferon i inne leki o podobnym działaniu.

Jak leczyć wirusa brodawczaka: środki ludowe, metody zapobiegania i szczepienia

Wiele osób cierpiących na objawy HPV cały czas odkłada usunięcie brodawczaków. Jeśli jednak zmiany zlokalizowane są na szyi, brzuchu i innych miejscach, gdzie istnieje ryzyko uszkodzenia przez elementy odzieży, lepiej jest je usunąć pod nadzorem lekarza.

Istnieją jednak przepisy na leczenie wirusa brodawczaka na forach poświęconych terapii alternatywnej:

• Obierz i pokrój ząbek czosnku. Nakładaj na dotknięte obszary skóry. Po kilku minutach pojawi się uczucie pieczenia, należy trzymać czosnek, aż dyskomfort zniknie.
• Dodaj 100 g do pół litra 70% alkoholu. suchy glistnik ziołowy, nalegaj przez dwa tygodnie i wypij 20 kropli trzy razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem. Jednocześnie smaruj ogniska manifestacji choroby świeżym sokiem z tej rośliny. W leczeniu małych dzieci lub w leczeniu błon śluzowych stosuje się wywar (2 łyżki stołowe na szklankę wody).
• Wywar z liści eukaliptusa ma dobre działanie przeciwwirusowe. Łyżkę materiałów roślinnych wlewa się pół litra wody, doprowadza do wrzenia i męczy 3-5 minut. Musisz pić natychmiast po schłodzeniu małymi łykami 2-3 łyżka kilka razy dziennie bez wysiłku.
• Do środka pobierana jest również nalewka sabelnika w ilości 100 g. sucha roślina na 1 litr. wódka. Pij łyżkę stołową trzy razy dziennie na pusty żołądek. Aby zatrzymać proces zakaźny, konieczne jest przeprowadzenie pełnego cyklu leczenia (3 razy w miesiącu z tygodniową przerwą).

Do tej pory lekarze oferują specyficzne konserwatywne metody zapobiegania HPV, ze szczególnym uwzględnieniem genotypów 16 i 18. Ponieważ wirusa brodawczaka nie można uzyskać w hodowlach komórkowych w wystarczających ilościach, do stworzenia nowoczesnych szczepionek wykorzystuje się genetycznie zmodyfikowane preparaty białka L1.

Są podobne do kapsydu HPV, ale nie zawierają wirusowego DNA, dlatego są pozbawione zakaźności. Obecnie na rynku dostępne są dwie szczepionki profilaktyczne. Biwalentny Cervarix zawiera białko L1 dwóch najbardziej rakotwórczych typów 16 i 18.

Czterowalentna szczepionka Gardasil zawiera białko genotypu HPV 16/18/6/11. Szczepienie przeprowadza się domięśniowo trzy razy przez sześć miesięcy. Największy efekt osiągnięto stosując szczepienia u dziewcząt w wieku 9-15 lat. Leki są nieszkodliwe, od skutków ubocznych odnotowano wzrost temperatury ciała.

Nie wiadomo, jak skuteczne są dziś szczepienia kobiet i mężczyzn w dojrzałym wieku, ze względu na brak zgromadzonego doświadczenia klinicznego. Główną metodą profilaktyki HPV jest staranny dobór partnerów seksualnych, gdyż nawet stosowanie prezerwatyw, a tym bardziej innych środków antykoncepcji, nie chroni przed chorobą. Kobietom i mężczyznom w wieku dojrzałości płciowej zaleca się regularne badania przesiewowe w kierunku HPV i, jeśli to konieczne, decydowanie z lekarzem, jak leczyć zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego.